?ï¿½?ï¿½?????ï¿½

2004-07-07T23:09:00.000+04:30

2003-07-26T18:38:00.000+04:30

دوستان عزیز وبلاگشهری بنابه دلایلی قادر نیستم منویات قلبی و اعتقادی ام را بیان کنم
لذا ترجیح میدهم تا اطلاع ثانوی وبلاگم را تعطیل کنم. البته مدام به دوستانم سر خواهم زد.
با آرزوی پیروزی برای تمامی دوستاران ایران و آزادی و سربلندی میهن عزیزمان

2003-07-23T16:09:00.000+04:30

مدتی بود که دسترسی به اینترنت نداشتم.دلم برای تمام دوستانم تنگ شده و حسابی هم کلافه بودم
اما چاره ای هم نداشتم.
پرشین بلاگ که درش را تخته کرده اند و من نگران بودم که بلاگر را هم فیلتر کرده باشند , البته فکر میکنم
بزودی اینکار را خواهند کرد فیلتر روی سایتهای بیشتری اعمال خواهد شد.

2003-07-10T12:49:00.000+04:30

تاسف خوردن سودی ندارد. باید از گذشته درس عبرت گرفت. با دوستی که در آمریکا زندگی می کند
صحبت میکردم میگفت: به شدت ناراحت و غمگین می شوم وقتی می شنوم مردم در ایران منتظر
نشسته اند تا آمریکا به ایران هم مثل عراق حمله ی نظامی بکند. می گفت آمریکا به شدت به منافع
کشور و ملت خودش فکر میکند .
من نیز به او گفتم که درستش هم همین است هر دولتی در درجه ی اول باید به منافع ملی و مردم خود
بیاندیشد. نه مثل ما که همه چیز در اولویت است با همه جای دنیا کار داریم الا کشور خودمان , مردم
خودمان و این اصلن مهم نباشد که فرزندان ما الآن در ایران از سوءتغذیه رنج می برند. زیرا که منابع و پول
ما دارد در جاهایی دیگر مصرف می شود..........

2003-07-08T18:55:00.000+04:30

برگذاری کنسرت مجانی گروه آریان در تاریخ 14-20 تیر ماه جالب است. این هم روشی است برای جلب
توجه جوانان به سمتی دیگر غافل از اینکه جمع شدن جوانان حتی در چنین محیطهایی می تواند خطر آفرین باشد!!

2003-07-03T11:44:00.000+04:30

چند روز است که حسابی از دست خرابکاری ها و بی نظمی هایی که سرتا سر این مملکت را گرفته
و در واقع از دست عاملان این بی سروسامانی کلافه ام. آنقدر که دلم میخواهد آنها را ساطوری کنم
ریزریزشان کنم وهیکل کثیفشان را جلوی لاشخورها بریزم که بخورند. تو این مملکت از نحوست وجود
پلیدشان سنگ روی سنگ بند نیست, همه جا درهم ریختگی, بی نظمی, کم کاری, بدکاری , فساد, ریا
و.... به چشم میخورد. با آدمها طوری رفتار شده که باور کنند هیچ اراده و شخصیتی ندارند. لعنت به
این شیادان مردم فریب و فاسد. آنقدر دلم گرفته و آنقدر غمگین و خشمگین هستم که کلمات هم نمی توانند
یاری ام کنند.
کلافه ام , پریشانم , آنقدر که دوست دارم سر به کوه و بیابان بگذارم.

2003-06-28T09:53:00.000+04:30

تفکری که چند وقتی است بین بعضی از روشنفکران رایج شده به این صورت است که تمام علت عقب ماندگی و مشکلات
جامعه ی ما و کشورمان را ناشی از تنبلی و تن پروری و دو رویی ایرانیان می دانند و نقش چیزهای دیگر را ندید می گیرند و
استدلالشان این است که مردم ما بدند که ما پیشرفت نکرده ایم و مسایلی از این دست که از افراد برجسته ای که اینگونه
می اندیشند صادق زیبا کلام است که علل عقب ماندگی را بیشتر به موقعیت جغرافیایی و بی کفایتی مردم ما ربط می دهد.
عده ای هم چنین اندیشه ای را پذیرفته اند و بدتر از همه هم کتاب ناصر پور پیرار است که قبلن هم دوستانی در این رابطه مطلب
نوشته اند و تذکراتی داده اند ولی به نظرم بهتر است محققین و نویسندگانی که در زمینه ی تاریخ کار می کنند این اراجیف را به
شکل علمی و مستدل نقد و رد کنند. متاسفم که اینگونه کتابها که هدفشان یکسره نابود سازی فرهنگ ملی و ایرانی است
در بین بعضی از روشنفکران قابل قبول می افتد.

2003-06-22T17:11:00.000+04:30

وقتی خطر می کنید, و زندگی خود را در معرض نابودی می بینید, برای گریز از مهلکه به نیروهای اصیلی
پناه می برید که در شما پنهانند. استعدادها , هوش و ابتکاراتی که سالها در انتظار به ثمر رسیدنش بوده اید.
به عبارت ساده تر , رفته رفته تمام ذخیره ها و ابزارهایی را کشف می کنید که سالها برای رسیدن به
آرزوهای قلبی خود محتاجشان بوده اید.البته رسیدن به زندگی پر ماجرا و پر تحرک ساده و راحت نیست و
به قول عوام جگر شیر میخواهد.
فراموش نکنید اگر به چیزی دل ببندید, سرانجام قادر خواهید بود که آن را به دست آورید. با شور و هیجان
فرصتها به دست می آیند و بخت و اقبال به انسان رو می کند. به عبارت بهتر باید در آتش شوق دستیابی به
هدفتان بسوزید و بخواهید که در هر حال به آنها دست یابید. کسانی که انتظار را پیشه می کنند و از زندگی توقع
دارند روزی آنها را به ذوق و شوق آورد کلاهشان پس معرکه است.(مایک ویکت - پیروزی آسان است)

2003-06-18T07:20:00.000+04:30

چند روز است که هوا بس ناجوانمردانه گرم است. طوری که گاه آدم حس میکند در حال آب پز شدن است.

2003-06-18T07:15:00.000+04:30

مرگ در هر حالتی تلخ است, اما من
دوست می دارم که چون از ره در آید مرگ
در شبی آرام چون شمع شوم خاموش
لیک مرگ دیگری هم هست
دردناک, اما شگرف و سرکش و مغرور
مرگ مردان, مرگ در میدان
با تپیدنهای طبل وشیون شیپور
با صفیر تیر و برق تشنه ی شمشیر
غرقه در خون پیکری افتاده در زیر سم اسبان
وه چه شیرین است
رنج بردن , پا فشردن , در ره یک آرزو مردانه مردن
وندر امید بزرگ خویش
با سرود زندگی بر لب جان سپردن
آه, اگر باید
زندگانی را به خون خویش
رنگ آرزو بخشید
و به خون خویش نقش صورت دلخواه زد بر پرده ی امید
من به جان و دل پذیرا می شوم
این مرگ خونین را.
( هوشنگ ابتهاج)

2003-06-15T19:31:00.000+04:30

آسمان تهران چند شب پیاپی است که شاهد فریاد و گلوله و آتش است. دانشگاهها امتحانات پایان ترم را لغو
کرده اند و در بعضی از آنها تحصن و درگیری ادامه دارد. نبردی نابرابر که منجربه مجروح شدن تعداد زیادی
از دانشجویان شده وتنی چند از آنها در حال کما و مشرف به مرگ هستند,همچنان در جریان است.
امیدوارم اینبار کسی برای مردم تصمیمی نگیرد و برایشان نسخه پیچی نکند , بگذارند خودشان راهشان را
پیدا کرده و طی کنند.

2003-06-12T15:26:00.000+04:30

امروزمسیرم حوالی خیابانهای انقلاب و بلوار کشاورز , فاطمی بود ظاهرن اوضاع آرام
بود و خبری نبود از ماشینهای نیروی انتظامی هم اثری ندیدم جلوی دانشگاه تهران هم ساکت بود نمی
دانم شاید این آرامش پیش از توفان باشد. اما با خودم فکر میکردم که آیا ممکن است حرکتی صورت
بگیرد؟ با توجه به روحیه ای که هم اینک در مردم می بینم, یعنی یک حالت ترس از علنی کردن
دیدگاههای سیاسی شان و دست به عمل زدن , بعید میدانم حرکتهایی نظیر آنچه که سه شنبه شب رخ
داد بتواند در یک سطح وسیع و فراگیر , تعمیم پیدا کند. واقعیتی که من در جامعه می بینم این است که
مردم علیرغم اینکه از این حکومت منزجر هستند , اما مشکلات اقتصادی و دویدن به دنبال لقمه ای نان
همچنین ترس از زندان و شکنجه و اعدام و شلاق و.... نه حالی و نه جسارتی برایشان باقی نگذاشته
که دنبال مسایلی نظیر آزادی و دمکراسی بروند . هرچند که طالب آن هستند. اینگونه حرکتها هم معمولن
در نطفه خفه می شوند مگر اینکه برنامه ای خارج از ایران برای ملت ما طراحی شده باشد(از همان
نوع که سال 57 نظیرش را دیدیم) که با اجرای آن تغییری اینجا به وجود آید. مبارزات مردم هم اگر
جرات کنند بیشتر صورت صنفی و اقتصادی دارد که البته در جای خود خوب است.
اصلن معلوم نیست چه خوابی برای ایران دیده اند, از دست دادن سه جزیره ی ایرانی؟ تجزیه ی ایران؟
تبدیل خلیج فارس به خلیج عربی؟ از دست رفتن منافع ایران دردریای مازندران؟ کوبیدن و له کردن
روح و روان و شخصیت مردم تا دیگر هیچ هویتی برای خود قایل نباشند؟ ....
ایران عزیز به صورت یک زندان بزرگ در آمده و توسط زندانبانانی خشن اداره می شود , چه وقت
دیوارهای این زندان فرو می ریزند؟ و آیا اصلن فرو ریختنی صورت خواهد گرفت یا نه؟ آیا رنگ
آسمان را بار دیگر خواهیم دید؟ می توانیم آزادانه در آن قدم بزنیم و نفس بکشیم؟ یا اینها فقط یک
رویای شیرین است که با عشق آن باقیمانده ی گلبرگهای گل عمر را پرپر میکنیم؟ نمی خواهم منفی
بافی کنم ولی حقایقی را هم که می بینم و باتلاقی که ایران در آن افتاده و هی دارد فرو می رود را
هم نمی توانم انکار کنم, تازه روزی هم اگر از باتلاق در اید چقدر طول میکشد تا دوباره بتواند قد
علم کند؟
اما همیشه آرزویم سربلندی ایران و ایرانی است. و اینکه جهل و خرافات از این مملکت رخت بربندد.

2003-06-10T18:16:00.000+04:30

دوستی که پس از مدتها از خارج از کشور به ایران آمده بود می گفت : چرا ایرانیها همه دچار افسردگی هستند؟
در چهره ی همه یک نوع نگرانی و غم مشاهده می شود. همه ظاهرن نیاز به روانپزشک دارند.
جواب آن معلوم است. به هر حال ما خود به آن عادت کرده ایم و متوجه این پیری زودرس روحی نیستیم .

2003-06-03T13:30:00.000+04:30

این قالب جدید وبلاگم کار دوست عزیز و گرامی ام آقای افشین زند است که از لطف ایشان
بسیار سپاسگزارم . بالاخره به همت آقای زند آن قالب بد ترکیب قبلی سروسامانی گرفت. دوست عزیز بسیار ممنونم

2003-06-03T13:16:00.000+04:30

این چند روز تعطیلی را من نیستم. در واقع دارم فرار میکنم.
میرم جایی که خبری نیست.

2003-06-02T11:35:00.000+04:30

تشدید فشارهای مختلف و حمله به خانمها توسط زنان باتوم به دست و کتک
زدن آنها و مسائلی از این دست این ظن را تقویت می کند که قرار است زمینه
برای حمله ی نظامی و دخالت مستقیم آمریکا در ایران فراهم شود و در واقع
به طور آگاهانه گزک به دست آمریکا داده شود.شاید عده ای در حال انجام
ماموریت خود هستند!

2003-06-01T20:14:00.000+04:30

نمی دانم رفقای کمونیستی که در خارج از کشور به فعالیت سیاسی مشغولند در مورد
جو فرهنگی ایران چگونه می اندیشند. آیا انها تصور می کنند پایگاهی در بین مردم
ایران دارند؟ زمانی بود که آرمانهای کمونیستی به نوعی ارزش والایی به حساب می
آمد و بیشتر مبارزات آزادی خواهانه و جنبشهای رهایی بخش تحت لوای چپ,مارکسیسم
لنینیسم, پرچم سرخ, داس و چکش و.... انجام می گرفت, در همان زمان هم این تفکر
در میان قشر خاصی از ایرانیان که عمدتن دانشجویان و روشنفکران بودند نفوذ داشت
و مردم نسبت به آن بیگانه بودند و حتی از آن وحشت داشتند.حالا با توجه به نظم
نوین جهانی و فروپاشی بلوک شرق و تغییر سیاستهای غرب,گروههای مارکسیست
و کمونیستها چطور فکر می کنند که در جوامعی مثل ایران که مذهب و خرافات در تار
و پود افکار بیشتر مردم (حتی تحصیلکرده های دانشگاهی) نفوذ دارد , می توانند به
عنوان یک آلترناتیو مطرح شوندیا حتی روی قشر قابل توجهی تاثیرگذار باشند؟
گاهی اوقات که با تحلیلهای آنها برخورد می کنم به نظرم می رسد در توهم مطلق به
سر می برند و انگار که زمان برای آنها متوقف شده است. در ضمن به نظر می رسد
که مکاتب و ایدئولوژی های گوناگون امتحان خود را در طول تاریخ پس داده اند و
نیازی به تکرار شدن ندارند, به نظر من در حال حاظر با توجه به آنچه که در عرصه
جهانی رخ داده حکومتهای دمکراتیک از نوع غربی در برخورد با ملت و کشورشان
بهتر و موفقتر از بقیه عمل کرده اند و حداقل مردم با افکار گوناگون و از هر قماش و
دسته می توانند بر طبق سلایق و تفکرات خودشان عمل کنند و کسی با زندگی خصوصی
آنها و اینکه در مغز و قلبشان چه میگذرد کاری ندارد. در مملکتی که تحصیلکرده ی
آن برای اینکه جنین درون شکمش چشم نخورد! به لباسش خرمهره آویزان میکند آیا با
روشهای فیزیکی و با جبر و فشار می توان آنها را از اعتقاداتشان منع کرد؟ یا این کار
آنها را حریصتر می کند؟ نمونه اش در جوامع روسی و چینی و... پس بهترین کار
همان روشی است که دین و سیاست را از هم جدا می کند در عین حالی که افراد در
زندگی شخصی می توانند هراعتقادی داشته باشند و در چنین جامعه ای است که مردم
از نظر فرهنگی رشد خواهند کرد و به مرور زمان دست از خرافه پرستی برخواهند
داشت.

2003-06-01T09:00:00.000+04:30

در بسیاری از مراحل حساس تاریخی که سرنوشت یک ملت رقم خواهد خورد اتحاد
و همدلی است که می تواند راهگشا باشد. تفرقه مثل سمی است که به رگهای حیات
یک جامعه تزریق می شود.

2003-05-26T07:07:00.000+04:30

حرکتهایی در روزهای اخیر مشاهده میشود در رابطه با پوشاک و حجاب و مسائلی از
این قبیل, از جمله اخطار اتحادیه صنف پوشاک که هشدار داده کسانی که به تولید و فروش
لباسها و مانتوهای کوتاه و چسبان و بدن نما! کنند برخورد شدیدی خواهد شد و ...
مثل اینکه حضور امریکایی ها در همسایگی ما آقایان را جری تر کرده و احساس قدرت
میکنند.

2003-05-26T07:03:00.000+04:30

خوب مثل اینکه چیز مهمی نبوده. درست شد.

2003-05-26T07:00:00.000+04:30

]معلوم نیست چه بلایی سر لینکهای کنار صفحه اومده و پرچم ایران کجا رفته .
ببینم تمپلیتمچی شده؟ من که کاریش نکردم.

2003-05-24T08:27:00.000+04:30

آیا رسیدن به آزادی و برابری و برقراری عدالت فقط یک رویاست؟
آیا این یک توهم است که بشر قرنها با آن زیسته؟ مبارزه برای برقراری
عدالت تا کی طول میکشد و آیا روزی به سرانجام خواهد رسید؟.........

2003-05-24T08:23:00.000+04:30

روانشناسان به این دیدگاه درست ومنطقی رسیده اند که علت عمده ی شکست مردم
آن است که حاضر نیستند سختیها و مرارتهای فراوانی را متحمل شوند بلکه تنها
مایلند در مسیرهایی گام بردارند که از پیش هموار شده و گذر از آن سرشار از لطف
و سرگرمی است.
موفقیت و شکست بیش از هر چیز, نتایج عادات ماست. دست کم نود درصد کارهایی
که به آن مبادرت می ورزیم به طور مستقیم با عادات ما مرتبط است. بی جهت نیست که
در مکانی خاص کار می کنیم و با وقایع و رویدادها , واکنشی یکسان نشان می دهیم.
به محض اینکه عادات نیک و یا بد ما شکل گرفت و منسجم شد با آن اخت و مانوس
می شویم و در کنارش احساس آسودگی می کنیم.
حتی اگر این عادات ما را به سوی شکست و ناکامی سوق دهد, ناخودآگاه می کوشیم
تا با آنچه برای ما آشناست سازگار و هماهنگ شویم. امرسن می گوید:چسبیدن به
رفتار و گفتار نکوهیده خویش و امتناع از تصحیح مسیر و هر گونه تغییر ثمر بخش
احمقانه ترین نوع سازگاری است. روانشناسان این حالت را محدود شدن در چار دیواری
امن و راحت می نامند. افرادی که سایه نشین "کنج عافیت" هستند , حتی به بهای از
دست دادن توسعه و تکامل فردی و حرفه ای حاضر نیستند دست از گوشه امن و
راحت بشویند و به مقابله با چیزهای نا شناخته بروند. این سخن امرسن نیز ارزش
یاد آوری را دارد: اگر اندیشه بکاری, عمل می دروی, اگر شخصیت بکاری سرنوشت
خویش را برداشت می کنی. تغییر و تحول دربدو امر حالت ذهنی است. به بیانی دیگر
اندیشه به عمل تبدیل شده و تکرار عمل موجب شکل گیری عادت می گردد. آنگاه
عادتها سلطان و حاکم وجود ما می شود و شکست و موفقیتمان را تعیین می کند.
ادفورمن گفته زیبایی در این خصوص دارد. وی می گوید:عادتهای بد به آسانی
شکل می گیرد اما زندگی با آن به غایت دشواراست. حال آنکه عادتهای خوب به
سختی تثبیت می شود اما زندگی با آن سهل و آسان است.
بر گرفته از کتاب نابغه ها براین تریسی.
از این رهنمودها در تمام موارد زندگی و بخصوص در ارتباط با جامعه نیز
میتوان استفاده کرد.

2003-05-23T00:29:00.000+04:30

روزها با شتاب میگذرند و گلبرگهای گل عمر یکی یکی پرپر می شوند و ما هنوز اندر خم
یک کوچه ایم.
چند روزی که من نبودم مثل اینکه توی بعضی از وبلاگها حسابی گرد و خاک به پا شده.
گاهی وقتها به دیدن این مسایل احساس نومیدی بهم دست میده. بابا وقتی روشنفکرهای ما
اینجوری با هم برخورد کنند از مردم عادی چه توقعی باید داشت؟

2003-05-17T08:23:00.000+04:30

با دیدن گور دسته جمعی که در عراق پیدا شده , بسیار متاثر شدم. راستی این دیکتاتورها با
مردم کشورشان چه کارها که نمی کنند. نفرین و ننگ بر هر چه آدم قلدر و زورگو است .
تف بر جانیانی که برای حفظ قدرت حاضرند دست به هر جنایتی بزنند. چرا جان انسانها در
این دنیا اینقدر بی ارزش شده؟ چند روزی است که بشدت بد حالم هم از نظر جسمی و هم
یکمقدار از نظر روحی. دیدن این صحنه ها عذابم می دهد , دیدن خیلی چیزها و شنیدن بسیاری
مسایل سخت آزارم می دهد , و بدتر از همه اینکه احساس می کنم هیچ کاری از دستم ساخته
نیست. نشستن و نظاره گر بودن سخت است. گاهی وقتها وقتها احساس می کنم دیگر تحملم
تمام شده , مثل کوزه ای که پر شود و لبریز بشود شده ام . دوست دارم فریاد بزنم, حالت مرغ
زخمی درون قفس را پیدا کرده ام , چرا اینطور شده ام؟ چرایش را میدانم, میدانم.
امروز صبح هم که آسمان دقیقن مثل دل من شده , ابری و محزون. چه حس بدی است که
آدم دلش بخواهد حرف بزند و نتواند. خیلی حرفها برای گفتن داشته باشد و نزند.
هی دور و تسلسل , هی با حالتهای اینچنینی مبارزه کنی و هی فشارهای محیط دوباره تو را
به ورطه ی این حالتها گرفتار کنند. هی سعی کنی با پوستی را که کلفت شده به روی خودت
نیاوری که در چه جهنمی دست و پا می زنی , ولی باز یکجا به حالت انفجار می رسی, کلافه
می شوی و دست آخر باز خودت را قانع می کنی که باید از پا نیفتی باید ادامه بدهی. این فراز
و نشیبها تا کی ادامه خواهد داشت؟

2003-05-11T07:37:00.000+04:30

یازدهم ماه مه روز مادر را به تمام مادران ایرانی و نیز مادران جهان تبریک می گویم
و برایشان آرزوی توفیق و سلامت و سعادت دارم.

2003-05-11T07:35:00.000+04:30

بالاخره پس از سالها کنگر خوردن و لنگر انداختن, جناب حکیم با ایران خداحافظی کرد
و به عراق برگشت. وی در خطبه های پیش ازدستور نماز جمعه گفت:سعادت من در این
است که این مسیر را که مسیر نماز جمعه و اسلام است حفظ کنم. این که واضح است سعادت
ایشان در این راه است, ولی سعادت مردم عراق چه؟ و نیز افزود: افتخار ما و شما این است
که شهدای زیادی را تفدیم اسلام کرده ایم و باید خدا را به این سبب شکر گزار باشیم.
برایم سوال شد که نتیجه اش چه بوده؟ چه فایده و سودی از آن نصیب مردم گشته است؟
این هم تیتر بزرگ روزنامه ی همشهری دیروز: رئیس مجمع تشخیص مصلحت:اگر حکومت
آمریکایی در عراق تشکیل شود ایران بی طرف نمی ماند.
مثل اینکه مسایل همه جای دنیا به ایران! مربوط است مگر مسایل و مشکلات داخلی خود ایران.

2003-05-07T12:19:00.000+04:30

جلوی در یک آزمایشگاه که مردم در صف ایستاده بودند تا نوبتشان شود, یک آقایی
با موبایلش صحبت می کرد. (ظاهرن به همکارش )می گفت:"قربونت خودت یه جوری
کارها را ردیف کن من الان تو آزمایشگاه هستم, بعدش هم مراسم نذری داریم, فتنه خانوم
هم یه لیست بلند بالا داده, مادر زنمو میگم , آره فتنه خانوم!! باید برم خرید....."
داخل آزمایشگاه یه خانوم با بغل دستی اش که باهم بودند صحبت می کرد. (من نمی خواستم
استراق سمع کنم ولی بلند حرف میزدند و من کنار اونا بودم و می شنیدم. ) راجع به همسرش
می گفت:" ...آره بابا اینقدر هالوه که نگو. هر دروغی بهش بگم باور میکنه, اصلن پدر این
مردها را باید در آوردتا روشون زیاد نشه, الان همین خود من می شینم پای تلویزیون یا تلفن
خودش که اومد تمام کارها رو میکنه . به من چه که حمالی کنم.حالا خوبیش اینه که صداش
هم در نمیاد. چشمش کور میخواست زن نگیره...."
این رشته سر دراز دارد. و سرش در درون مسائل فرهنگی و تربیتی جامعه ی ماست . طرز
فکرهایی از این گونه و حرفهایی از این دست در اطراف ما زیاد است. متاسفانه بعضی از ما
آدمها فکر میکنیم در زندگی بطور کلی و در زندگی مشترک بطور خاص, باید یکی از طرفین
به دیگری زور بگوید یا کلاه سرش بگذارد. مگر نمی شود مثل آدم زندگی کرد؟ رعایت حقوق
انسانهای دیگر و احترام به هم مگر چه عیبی دارد؟ چرا اگر یک طرف خوب بود ,طرف دیگر
باید به او زور بگوید؟ بالاخره طرفی که دائم مورد اجحاف و اهانت و زور گویی قرار می گیرد
یک روز حوصله اش سر می رود و طاقتش طاق میشود و آنوقت فاجعه در راه است.
این در رابطه با مسائل دیگر هم صدق می کند , در سطح اجتماع و کشورو درسطح
کره ی خاکی. با دیدن این مسائل به نظرم راه درازی در پیش داریم تا مردم ما به یک تحول
فرهنگی درست و حسابی دست پیدا کنند. بعضی از خانمها فکر میکنند رعایت حقوق زنان
در گروی آزار و اذیت و اجحاف به مردان است.(لابد دروغگویی و تنبلی کردن و بددهنی و...
هم از دید این گروه جزء دفاع از حقوق خانمهاست , و بدبختی اینجاست که بعضی از اینها
که یک کلمه ی فمینیسم هم به گوششان خورده خود را فمینیست هم میدانند!!!)
حالم از این خط کشی های احمقانه بهم می خورد. چقدر خوب بود اگر کمی انسانی تر
می اندیشیدیم.بعضی آقایان معتقدند زن خوب وجود ندارد و بعضی از خانمها هم می گویند
مردها همه بد و زورگو هستند و فقط به خودشان فکر می کنند . ولی من هم زن خوب و
فهمیده و مهربان و انسان دیده ام و هم مرد خوب و فهمیده و انسان . پس بهتر است همه را
به یک چوب نرانیم و دنبال اشکال کار باشیم که همانا شیوه ی تفکر و تربیت ماست, که بر
اساس معیارهایی شکل می گیرد که بحثش مفصل است.
(این توضیح را هم اضافه کنم که من اصلن تفکرات مرد سالار ندارم و به همان اندازه هم از
زن سالاری بدم می آید.)

2003-05-07T07:56:00.000+04:30

این سیستم نظر خواهی هم ما را کشت. دایم غیب میشود.
( به قول معروف هر چقدر پول بدی آش می خوری, حالا ما که پولی هم ندادیم.)

2003-05-07T07:47:00.000+04:30

با پارازیتهای ماهواره ای و حمله به آی اس پی ها ره به کجا می برند؟
چقدر سخت است زندگی کردن در کشورهایی که بر اساس دیکتاتوری و عدم
تحمل عقاید دیگران اداره می شوند. گاهی وقتها آدم از زندگی کردن و زنده
بودن پشیمان می شود.

2003-05-05T08:19:00.000+04:30

هر گاه بتوانید تصور انجام کاری را داشته باشید, به تدریج
رفتار شما در آن جهت شکل می گیرد. به عکس اگر توانایی
تجسم یا تصور ارادی خود را نادیده بگیرید و احساس کنید که
ابدن قادر به انجام آن کار نیستید روی تمام فرضییاتی که ممکن
است شما را به مقصود برسانند ,خط بطلان کشیده اید.
نظر شما در باره ی این گفته ی جناب دایر چیست؟

2003-05-02T11:03:00.000+04:30

دیروز برای کاری بیرون رفته بودم در مرکز شهر بعضی آدمهای بیکار
دسته عزاداری راه انداخته بودند و آنچنان راه بندانی ایجاد کرده بودند
که واقعن در روز تعطیلی , کلافه کننده بود بخصوص که نزدیک ظهر
هوا گرم شده بود. ودرون ماشین کلافه شده بودم و بدبختانه جای پارک
هم پیدا نمی کردم که ماشین را بگذارم و پیاده بروم.
در این بین واقعن نمی دانستم اینهمه ماشین در خیابان چکار می
کردند. (بگذریم که خیلی هاشان برای گرفتن غذای نذری و شله زرد در
تکاپو بودند) سابقن فقط در روزهای محدودی دسته های سینه زنی راه
می افتاد اما مثل اینکه نانی که در این کار وجود دارد خیلی ها را به
صرافت انداخته که در تمام روزهای عزا که کم هم نیستند , دسته راه
بیاندازند.دراین بین تعجبم از افرادی است که علیرغم ادعای روشنفکری
این جور مواقع آستین و پاچه بالا می زنند و تا کمر درون دیگ نذری
خم می شوند و آن را هم می زنند که اگر روزی قرار شد به کسی
جایزه ای داده شود آنها هم ثواب برده باشند. یک بار از یکی از اینها
پرسیدم شما که هیچ وقت نماز نمی خوانی فلسفه ی روزه گرفتنتان
در ایام خاصی که هست چیست؟ جواب داد حالا آمدیم و این حرفها
راست بود , لااقل زیاد ضرر نکنم و خدا روز جزا پدرم را در نیاورد.
اینهم از روشنفکران ما!

2003-04-29T07:40:00.000+04:30

دیروزدر برنامه ی صبح شبکه یک , عباسپور نماینده مجلس و عضو کمیسیون
عمران , در مورد گران شدن 50 درصدی نرخ بلیط هواپیما ,صحبت می کرد.
طبق گفته ی ایشان این گران شدن غیر قانونی است(مثل بسیاری کارهای دیگر)
و تنها در مقابل گزارش شرح خدمات و تصویب مجلس,سازمان هواپیمایی می
تواند بلیط را گران کند, آنهم از ابتدای سال جدید(در حالی که سه ماه است این
نرخها اعمال می شود) صبق گفته ی جناب نماینده, کیفیت هواپیمایی ایران
40 درصد پایین تراز استانداردی است که ایکائو برای ایران تعیین کرده و نیز
عنوان کرد در بازدیدی که از فرودگاه اسپانیا و پرتغال داشتند ,آنها 38 درصد
بالاتر از استانداردهای ایکائو بودند. وی گفت:" ووقتی پرسیدیم صنعت اسپانیا
چیست؟ گفتند حمل و نقل هوایی و توریسم. اما ما با این در آمد سرشار نفتی
هنوز به حد استاندارد نرسیده ایم." ( به قول معروف آش آنقدر شور بود که
خان هم فهمید.) با شنیدن این جملات , هر چند چیز تازه ای نیست , بسیار
متاسف شدم. گزارشی چند دقیقه ای هم پخش کرد که در آن مردم از تاخیر
زیاد پروازها و بعضن کنسل شدن آن , کیفیت بسیار پایین خدمات, سروصدای
زیاد داخل هواپیما و خطراتی که وجود دارد گفتند, مثلن دو نفر گفتند: در یک
پرواز به محض بلند شدن هواپیما یکی از بالهای آن کنده شد و افتاد و اگر
تبحر و شجاعت خلبان نبود قطعن مسافران نجات پیدا نمی کردند.
ظاهرن با چنین وضعی اگر حمل ونقل هوایی تعطیل شود بهتر است و حداقل
شاهد سقوط هواپیماها و کشته شدن هم میهنانمان نخواهیم بود . الان وضعیت
پروازهای ما به گونه ای است که وقتی کسی سوار هواپیما شد باید
وصیت نامه اش را هم بنویسد. چون معلوم نیست بتواند زنده و سالم از آن
هواپیما بیرون بیاید.مسائلی از این دست زیاد است و آستین همتی ازطرف
مردم باید بالازده شود تا آنها را حل کنند. مثلی است که می گوید:هیچکس
نخارد پشت من جز ناخن انگشت من.

2003-04-21T08:06:00.000+04:30

وزارت پست و تلگراف و تلفن موظف به پیگیری و توقف فعالیت
دستگاه های ارسال پارازیت بر روی امواج ماهواره شد.
علی اکبر موسوی خوئینی نماینده مجلس گفته به دنبال اخباری
که از پخش پارازیت های ماهواره ای قوی در داخل و حومه شهر
تهران به سمت ما رسید , ما از وزارت پست و تلگراف و تلفن به
عنوان متولی حراست از فضای فرکانسی کشور خواستار پیگیری
شدیم که این وزارتخانه وجود این تجهیزات را در چند نقطه تهران
به صورت ثابت و سیار و با توان های متفاوت محرز دانست....
در صورتی که این اقدامات نتیجه مطلوبی ندهد ناگزیزیم سازمان و
دستگاهی را که خودسرانه اقدام به این کار کرده است به مردم
معرفی کنیم.
نقل از روزنامه همشهری یکشنبه 31 فروردین 82
-------------------------------------------------------------------
بخشی ار آمار تکان دهنده ارائه شده در نمایشگاه عکس های
یان برتران در لندن
*نیمی از مردم جهان با کمتر از دو دلار در روز زندگی می کنند.
* مصرف شش هفته نفت خام جهان در حال حاضر معادل مصرف
یکسال , در اوایل دهه1950 است.
20 درصد از مردم جهان به آب قابل آشامیدن دسترسی ندارند, که
این میزان در 30 سال گذشته یک چهارم بوده است. برای مثال
مصرف سرانه آب در کنیا 4 لیتر در روز است. در حالیکه این
رقم در نیویورک 680 لیتر است که فقط نیم درصد آن به مصرف
خوراکی می رسد.
* 2/5 میلیارد نفر از مردم جهان از برق بی بهرهاند , و یک سوم
از کورکان زیر 5 سال ار سوءتغذیه رنج می برند.
* 2 میلیارد نفر از مردم جهان قادر به خواندن و نوشتن نیستند که
از این تعداد , 98 درصد آنها در کشورهای در حال توسعه زندگی
می کنند. ( همان منبع قبلی)

2003-04-19T13:55:00.000+04:30

میخواهم کمی از حال و هوای جنگ و سیاست بیرون بیایم و مطلبی را که
از دکتر وین دایر خواندم و به نظرم جالب آمد بنویسم.
اجزای تشکیل دهنده ی زندگی آزاد و مستقل چیست؟
به کسانی که قادرند به طور مداوم ویژگیهای خود را آشکار سازند, عنوان
"انسان مستقل و آزاد اندیش" داده ام , چون این گونه افراد هیچ گونه محدودیت
تحمیلی درونی ندارند, و به عوامل بیرونی هم اجازه نمی دهند آنها را مقید و محدود
سازند. پژوهشگرانی که علوم رفتاری را مورد مطالعه قرار داده اند, به اینگونه
افراد عنوان انسان, "خواستار تحقق خود", " از درون هدایت شده","انسانی با
کارکرد کامل", و"آگاه" و"بیدار" داده اند. هر عنوانی که به انسانهای مستقل و آزاد
اندیش داده شود ,در صورتی که ما بدانیم در باره چه کسی صحبت می کنیم
تفاوتی در عمل نمی کند. انسان مستقل و آزاد اندیش کسی است که صرف نظر
از موقعیتی که دارد , از اعتماد به نفس و حرمت نفسی زیاد برخوردار باشد.
چنین شخصی , احساس خوشبینانه و پر امیدی نسبت به خود و نوعی احساس تعلیق
و وابستگی نسبت به جهان دارد, و پیوسته در حال کشف و جستجوی ناشناخته ها
است و زندگی را بیشتر به صورت اعجاز می بیند, تا بار گرانی که به او تحمیل
شده باشد.
انسان مستقل و آزاد اندیش در اکثر کارها از الهامات درونی پیروی می کند, به خود
اعتماد دارد و حاضر به خطر کردن است. او گاهی دچار خشم می شود ولی از
آن نوع افرادی نیست که خشم بر او چیره شود و کنترل خود را از دست بدهد.
به جای دست روی دست گذاشتن و از زندگی شکوه و شکایت کردن, دایمن در
تحرک و فعالیت است, وهرگز نزد این و آن از بخت بد نمی نالد و به جای آن
که نگران این باشد که در آینده چه پیش خواهد آمد , پیوسته در فکر آن است که
چگونه از بروز مسائل و مشکلات جلوگیری کند . در عین حال احساس گناه
اندوه و افسوس نسبت به گذشته ندارد, چون می داند چگونه از تجارب و
تلخکامیهای گذشته پند بگیرد. سخت اعتقاد دارد که برای اچرای هدف و ماموریتی
زندگی می کند , و هیچ کس نمی تواند او را از اجرای این مهم باز دارد.
برای رسیدن به آرمانی که دارد سختکوش و جدی است و موانع , صرفن او
را در رسیدن به مقصود, مصمم واستوارتر می کند.
محرک انسان مستقل و آزاد اندیش کیفیتهای عالی اخلاقی , نظیر ستایش
زیبایی, عشق, احترام, عدالت و صلح جهانی است. این گونه افراد به جای
آنکه خود را مشغول و نگران مسائلی در همسایگی, در خانواده , یا
اختلافات نژادی و کشوری نمایند, بیشتر نگران مسائل جهانی بوده , توجهشان
معطوف به مسئله ی بشریت در ابعادی وسیع و جهانی است, و تنها به
انگیزه های خودخواهانه ی خود نمی اندیشند. چنین افرادی بیشتر به عقاید و
اصول اهمیت می دهند تا کسب معروفیت, و هدفشان بیشتر ساحتن جهانی
بهتر است تا به دست آوردن شغلی معتبر در یک شرکت. آنها می دانند
که شادی همیشه از درون نشاءت می گیرد و بنابر این وقت خود را برای
کسب مواهبی که کم و بیش به آنها تعلق دارد, مانند شادی, عشق , موفقیت
و کامیابی, تلف نمی کنند. این در واقع آنها هستند که به این کیفیات تجسم
عینی می بخشند نه آنکه آنها را "از" زندگی طلب کنند.افراد آزاداندیش
همیشه از حس تعاون و همکاری برخوردارند و هیچ وقت در صدد رقابت با
اطرافیان بر نمی آیند, و به ندت برای ارزیابی پیشرفتهای شخصی, خود را
با دیگران مقایسه می کنند. آنها از درون هدایت می شودند, و همواره خود را
انسانی ویژه و منحصر به فرد می بینند, و به همین دلیل , مورد مقایسه قرار
دادن را کاری ساده لوحانه می دانند. بیشتر در جستجوی حقیقت هستند تا تایید
مطلبی, و حقانیت خود را ثابت کردن. در حال زندگی می کنند و لذا هیچ وقت
نگران آنچه در آینده اتفاق خواهد افتاد و تکرار اشتباهات گذشته , نمی باشند.
می دانند که نمی توانند مورد تایید همه کس واقع شوند, و به سبب اعتقاد درونی
محکمی که دارند , هیچ وقت در صدد تحت تاثیر قرار دادن دیگران بر نمی
آیند, و سعی ندارند با جمع آوری مال و ثروت خود را در مرتبه ای بالاتر
از سایرین قرار دهند . افراد مستقل و آزاد اندیش از پیشداوری نسبت به سایرین
اجتناب می ورزند و این را حق مسلم هر کس می دانند که راه خود را در زندگی
انتخاب کند, تا جایی که این عمل با حقوق دیگران که چنین حقی را برای خود
قائل هستند, مداخله نکند.
..........
راستی چه لذتی دارد انسان اینگونه باشد. آیا ممکن است تمام انسانهای یک
جامعه اینگونه باشند؟ زمینه های تربیت چنین افرادی به چه شکل باید باشد؟
جامعه ای که از چنین افرادی تشکیل شده باشد, مشکلاتش چگونه است
و چه طور حل میشود؟ برای ایجاد اجتماعی با این روحیه چه مدت زمان
لازم است؟ ........

2003-04-17T12:26:00.000+04:30

رهبران مجاهدین خلق , آدم های فرصت طلب و بی مسئولیتی
هستند که در مواقع سختی و مشکل همیشه به افراد پایینی نارو
زده اند و از آنها به عنوان گوشت دم توپ استفاده کرده اند و می کنند
نمونه اش سال 60 که اکثرن فرار را بر قرار ترجیح دادند( به استثنای
موسی خیابانی و اشرف رجوی و هم تیمی هایشان , که کشته شدند)
و یا اگر دستگیر شدند به قول خودشان دست به توبه ی تاکتیکی زدند
و بیشتر افرادی که اعدام شدند از رده های پایین بودند. الان هم معلوم
نیست جناب مسعود و مریم خانم کدام گوری هستند و هواداران و اعضای
بدبختشان مثل موریانه هایی که آب به سوراخشان ریخته باشد به این
طرف و آنطرف می روند. این هشدارهایی هم که برای نجات آنها داده می
شود هیچ سودی ندارد و مسلمن باز تعدادی از آنها قربانی خواهند شد.
فقط تعجب من اینست که هواداران این گروه تروریستی با دیدن عملکرد
رهبران آن در بعد از انقلاب ,چطور از آن نبریده اند و چطور می توانند
دنبال افرادی مثل رجوی که سرش با صدام در یک آخور بود , راه بیفتند؟
مذهبی ها می گویند" در جهنم مارهایی هست که باید از آنها پناه بر
اژدها برد" این مجاهدین مصداق همان مارها هستند , که باید از
آنها پناه به حاکمان ایران برد. من اطمینان دارم عملکرد آنها اگر روزی
به قدرت برسند به مراتب بدتر از حاکمان فعلی خواهد بود.
البته دلم برای افراد رده پایین آنها می سوزد که با صداقت و به
قصد خدمتی در راه میهنشان به چنین دامی افتاده اند. حساب
رده بالایی ها هم جداست و معتقدم هر بلایی سرشان بیاید حقشان
است و من ذره ای متاسف نخواهم شد. بعضی هاشان زمانی که
دستگیر شده بودند با بازجوهاشان طرح دوستی ریخته بودند و با آنها
همکاری می کردند,تا در زمان مقتضی خود را نجات دهند , مثلن
یکی از انها در بیرون از زندان بازجوی خودش را کشت و فرار کرد.
اسم این کار را هم توبه ی تاکتیکی گذاشته بودند.به صغیر و کبیر هم
رحم نمی کردند. واقعن هدف آنها چیست؟ آیا دلشان در گروی مهر
ایران و ایرانی است؟ آیا به آزادی اعتقاد دارند؟ ایا جان انسانها برای
شان مهم است؟ من شک دارم.

2003-04-16T20:42:00.000+04:30

چند روز است عجب بارانی می بارد. واقعن هوا پاک و تمیز شده
و خاک تشنه سیراب گشته, حیف که امکاناتی برای جمع آوری و
ذخیره سازی این آبها وجود ندارد و به محض بارش باران آب در جویها
و کانالها بالا میزند و در خیابان می ریزد. تابستان هم که مدام هشدار
در مورد کم آبی و عدم مصرف آب و ... دائم گوشزد می شود.
دوستی به طنز می گفت : امسال از برکت حضور آمریکایی ها عجب
بهار پر ثمری داشته ایم.
مدتی است دچار وبلاگ زدگی شده ام (یعنی دلزدگی وبلاگی)
زیرا بنا به دلایلی نمی توانم حرفهایم و افکارم را به طور کامل بیان
کنم و مجبورم یک مقدار خود سانسوری کنم و این آزارم می دهد.
باید سر فرصت فکر کنم ببینم چه میشود کرد.

2003-04-12T19:12:00.000+04:30

با یکی از دوستان صحبتی داشتم مفصل در ارتباط با وضعیت تربیتی
دختران در جامعه ی ما , که خلاصه اش از این قرار بود که ایشان
می گفت : چون تربیت دختران با یک نگرش جنسیتی شدید
صورت می گیرد , آنها بسیار سطحی بار می آیند و توانائیهای
خودشان را دست کم می گیرند . اغلب به خودشان اعتماد و اطمینان
کافی ندارند و واقعن تعداد دخترهایی که بشود با آنها سر مسائل جدی
صحبت کرد بسیار کم است و سطح فکرشان پایین است و به محض
برخورد با یک پسر فکر می کنند باید این آشنایی حتمن به ازدواج ختم
شود. مگر نمی شود با یک فرد از جنس مخالف رابطه ای دوستانه به
عنوان یک انسان برقرار کرد بدون اینکه مسائل جنسی نقشی داشته
باشند؟
به نظر من نیز (همانطور که قبلن هم مطالبی در این رابطه نوشتم)
این صحبتهای ایشان تا حد زیادی درست بود . بخصوص الان در مدارس
به این نگرش بسیار دامن زده می شود و حتی برخوردی که در جشنهای
به اصطلاح تکلیف برای دختران 9 ساله برگذار می شود حرفهایی و
تلقینهایی به آنها می شود که بسیار اسفناک است. برای اصلاح
اینچنین روحیات و نگرشی باید از ابتدا ی تولد بچه دید ما به آنها
تصحیح شود و این فرهنگ جدا سازی و خط کشی بین دخترها
و پسرها برطرف شود . زمینه برای روابط کاملن سالم و دوستانه
برای آنها فراهم گردد به گونه ای که خود آنها هم دیدجنسیتی
پیدا نکنند و به به یکدیگر به چشم یک انسان نگاه کنند؛ تا شاهد
تبعات منفی بعدی آن نباشیم.این امر موضوع مهمی است که نیاز
به یک انقلاب جدی در فرهنگ و رفتار و تفکرات ما دارد.

2003-04-10T08:21:00.000+04:30

بالاخره صدام هم به سرنوشت محتوم خودش مبتلا شد و مجبور به
ترک قصرهای افسانه ای خود گشت. دیشب وقتی تصاویر مردم عراق را که
شادی می کردند و به غارت کاخ و ادارات مشغول بودند و لگد به مجسمه ی
صدام می زدند ,دیدم یک آن به یاد سال 57 افتادم و صحنه ها خیلی آشنا بودند
بوق زدن ماشینها و با انگشت علامت پیروزی نشان دادنها.... فقط امیدوارم
آنها هم سرنوشتشان مثل ما نشود و اوضاعشان از آنی که بود بدتر نشود
بخصوص در شمال عراق که کردها با رقص دسته جمعی و آهنگهای زیبای
کردی مشغول شادمانی بودند احساس شادی در من ایجاد کرد ولی یک نگرانی
مبهم نیز در ته دلم وجود دارد, امیدوارم این نگرانی بیجهت باشد. راستی
سلاحهای کشتار جمعی چه شد؟ ایا اسناد و مدارک و تجهیزات مربوط به
آنها را واقعن به روسیه انتقال داده اند؟ اگر نه پس آمریکا با چه دلیلی به
عراق لشگر کشید؟ و........ اما فعلن چیزی که مایه ی خوشحالی است
سقوط صدام است که قاتل بسیاری از جوانان و هم میهنان ما بود و باعث
ویرانگری و خرابی بسیار در ایران و عراق. امیدوارم به درک واصل شده باشد.

2003-04-09T08:15:00.000+04:30

حال کسانی که در جریان جنگ ایران و عراق مجروح و معلول شدند واقعن
چگونه است؟ وقتی حمایت ایران از صدام را می بینند؟ احساس مادرانی که
سه , چهار نفر از فرزندانشان را در جنگ هشت ساله از دست دادند چگونه است
وقتی می شنوند "صدام عفلقی کافر" حالا مسلمان شده و باید از او دفاع کرد؟
مجروحان شیمیایی که هنوز از سرطان می میرند چه؟ بهتر است که آقایان
قدری هم ملاحظه ی آنان را بکنند و به جای موضع گیری جانبدارانه از رژیم بعث
حداقل دهانشان را ببندند.

2003-04-09T08:08:00.000+04:30

بیست روز از شروع جنگ متفقین با عراق می گذرد و آنها همچنان در
حال پیشروی هستند و در این بین موضع گیری رژیم ایران جای سوال دارد.
اخبار یک طرفه و لحن و کلماتی که به کار می برند همه در جهت حمایت از
رژیم صدام است و حرکاتی مثل حمله به سفارت انگلیس با کوکتل مولوتف
و ... نشان از این دارد که میخواهند زمینه را برای حمله ی نظامی به ایران نیز
فراهم کنند و در پس این موضع گیری ها تفکری نهفته که با شعار ضد جنگ و
ضد آمریکایی می خواهند در واقع پای آنها را به ایران نیز باز کنند و نمی دانم آیا
ممکن است آمریکا برای تجزیه ی کشورهای منطقه نقشه ای داشته باشد؟
احتمال ان را بعیدنمی دانم .

2003-04-04T11:38:00.000+04:30

باسلام به تمام دوستانی که در این یک هفته به وبلاگ بنده سر زدند و پوزش
از اینکه مطلب جدیدی نداشتم . دلیلش یک سری درهم ریختگی سخت افزاری
بود.
در شب دوازدهم با قطع برق در سطح وسیعی روبه رو بودیم اما هیچ توضیحی
از طرف کسی داده نشد که بالاخره جریان چه بوده است.
------------------------------------------------------------------------------------
سیزدهم فروردین هم به اتفاق دوستان به باغی در منطقه ای به نام کردان رفته
بودیم , در منا طق اطراف کرج و بعد از آن و نیز پارک چیتگر که شلوغی بیش از حد
بود وهمه جا مملو از جمعیت بود . هوا هم که سر یاری داشت و بی نهایت صاف
و آفتابی و تمیز بود . جای تمام دوستان خالی. امیدوارم به شما هم خوش گذشته
باشد.
------------------------------------------------------------------------------------
صحبتهای خانم زهرا اشراقی را که حتمن شنیده اید . وقتی ایشان بگویند من عمر
و جوانی ام هدر شده , پس تکلیف امثال ما چیست؟ تکلیف آنها که در سن
نوجوانی اعدام شدند و حتی گوری از آنها باقی نماند چیست؟ انها که زندگیشان
را در جبهه ها ی جنگی که برای امثال این خانم برکت و نعمت بود از دست دادند
چه؟ به نظر می رسد که باز با این حرفها می خواهند چهره ای موجه و مردمی
از خودشان ارائه بدهند برای اینکه با قدرت تجدید فراش کنند. بهتر است مردم
گول این حرفها را نخورند . حالا به فرض چادر و حجاب اجباری هم برداشته شود ,
یعنی تمام خواست زنان و مردم ما همین است؟

2003-03-28T10:24:00.000+04:30

با توجه به اینکه ایران از طرف امریکا به عنوان یکی از محورهای شیطانی خوانده
شده , نمی دانم معنای برگزاری راهپیمایی امروز بعد از نماز جمعه چه می تواند
باشد. در چنین شرایطی تحریک امریکا و بهانه به دستش دادن , برای چه؟ این
مسائل و این برخوردها و تصمیم گیری ها از کجا آب می خورد؟

2003-03-28T09:50:00.000+04:30

روزها مثل برق و باد می گذرند. 8 روز از شروع جنگ امریکا و عراق می گذرد و ظاهرن
قضیه به آن ساذگی هم که بوش تصور می کرد نبود. به هر حال فکر می کنم سربازان
عراقی مقاومتر و جنگنده تر از سربازان امریکایی هستند. تصاویر اسرا و کشته شدگان
را که دیدم خیلی متاسف شدم. بخصوص دلم برای سربازان امریکایی بیشتر سوخت
چرا که انگیزه ای برای جنگیدن ندارند و بیشتر رل مزدور را بازی می کنند. شاید آنها
از خودشان بپرسند برای چه از آنطرف دنیا باید به کشوری مثل عراق بیایند و بجنگند؟
در هر حال آرزو می کنم این جنگ زیاد طولانی نشود.
------------------------------------------------------------------------------------------
یادم هست وقتی بچه بودم دید و بازدیدهای ایام نوروز آنقدر زیاد بود که در طی روز آمد
و رفت زیاد ما را حسابی خسته می کردو حتی بدون اغراق به دلیل ضیق وقت تعدادی
از دیدو بازدیدها به بعد از سیزده بدر موکول می شد. اما به برکت انقلاب اسلامی سال
به سال از تعداد این رفت و آمدها کاسته می شود و ارتباطات فامیلی خیلی ضعیف شده
که دلایل آن هم گوناگون است و یکی از عمده ترین آنها تصور میکنم مشکلات اقتصادی و
کار زیاد است که فرصتی باقی نمی گذارد. حتی بعضی ها خودشان عنوان می کنند
که از عهده ی مخارج و هزینه های رفت و آمدها ی زیاد بر نمی آیند و همان بهتر که روابط
محدودتر شود.
یکی دیگر از دلایل قطع روابط بعد از انقلاب مربوط به اختلافات ایدئولوژیک و عقیدتی بود
و هست( آنچه من خود تجربه کردم) و البته مواردی مثل مهاجرت اقوام و از این دست هم
مزید بر علت شده. امیدوارم همین ارتباطات ضعیف هم قطع نشود و حداقل رشته ی
محبت مابین نزدیکان درجه یک و دو گسسته نشود.

2003-03-22T19:02:00.000+04:30

دوستان سال جدید و بهار جدید را مجددن تبریک می گویم.
اینروزها به واسطه ی دیدو بازدیدهای نوروزی سرم یک مقدار شلوغ است و فرصت
نمی کنم زیاد به وبلاگم رسیدگی کنم. به هر حال امیدوارم به همه خوش بگذرد و
سال خوبی درپیش باشد.

2003-03-20T07:40:00.000+03:30

نمی دانم چرا این پرچم ایران تازگیها غیب شده ؟ همچنین بیشتر اوقات لوگوی یزدانیان هم
غیب است.

2003-03-20T07:37:00.000+03:30

بالاخره حمله ی آمریکا به عراق شروع شد. امیدوارم حداقل زیاد طول نکشد و
صدام دیوانه دست به عمل وحشیانه ای مثل استفاده از بمب میکروبی و شیمیایی
نزند, و شرش هر چه زودتر کنده شود.
--------------------------------------------------------------
صدای پای عمو نوروز به گوش می رسد. دارد نزدیک و نزدیکتر می شود. امیدوارم سال
82 سال خوبی برای تمام هم میهنانم باشد و نیز سال خوبی برای ایران عزیز. فرا رسیدن
سال نو و بهار نو را به همه تبریک می گویم.

2003-03-16T10:12:00.000+03:30

چندی قبل کتابی خواندم به نام موفقیتهای کلیدی(براین تریسی) که بخشی از آن که در مورد
روشهایی برای دستیابی به هدف است به نظرم جالب آمد که خلاصه و چکیده ی آن را در اینجا می
آورم:گام اول در تعیین هدف , علاقه است.گام دوم, اعتقاد راسخ است نسبت به این که می
توان به هدف دست پیدا کرد. در این باره باید چالش و مبارزه کرد.
گام سوم, روی کاغذ آوردن هدف است و باید آن را به طور کامل و با جزئیات نوشت.
چهارمین گام,باید معلوم سازیم که از عملی کردن هدفمان چه فایده ای نصیب ما می شود.
گام پنجم,موقعیت خود را تجزیه و تحلیل کنیم. در گام ششم باید برای خود مهلت تعیین کنیم . و
مشخص کنیم که دقیقن چه وقت میخواهیم به هدفمان جامه ی عمل بپوشانیم.
هفتمین گام, شناخت موانعی است که باید برای رسیدن به هدف از میان برداریم.
هشتمین گام, مشخص کردن معلوماتی است که برای وصول به هدف به آن نیازمندیم.
در گام نهم باید افراد , گروهها و سازمان هایی را که برای عملی کردن هدفمان به همکاری
آنها نیاز خواهیم داشت , را مشخص کنیم.
گام دهم , ممزوجی از سه گام پیشین است و حق تقدم را باید تعیین کنیم.
گام یازدهم, تجسم ذهنی روشنی از هدف خود , به صورتی که انگار پیشاپیش تحقق یافته است
به دست آوریم.
گام دوازدهم آن است که برنامه و طرح خود را به وسیله ی اراده و پشتکار خویش , مورد
حمایت قرار دهیم. تصمیم بگیریم که هرگز تسلیم نشویم. به محض مواجه شدن با اولین
شکست, دست از کوشش بر نداریم. پشتکار در انسان به منزله ی آب برای ماهی است.

2003-03-15T12:30:00.000+03:30

دیروز بعد از ظهر که مراسم عاشورا به پایان رسیده بود در خیابان با صحنه هایی مواجه شدم
که شدیدن مشمئزکننده بود. اول اینکه حاشیه ی خیابانها و پیادروها و جویهای آب مملو از زباله
و ظروف غذا و لیوانهای یکبار مصرف, خون و محتویات روده ی گوسفند و.... بودکه نشان از فرهنگ
خاص این مراسم داشت و بعد از اینکه عده ای از مردم تا ساعت 3-4 بعداز ظهر هنوز جلوی در
هیئتها و حسینیه ها همچنان برای گرفتن غذای نذری ازدحام کرده بودند و یکی از این هیئتها غذا
را درون کیسه های پلاستیکی ریخته بود که وقتی آنها را دست مردم می دیدم براستی متاءثر
می شدم. نمی دانم این کارها چه معنایی دارد؟ اصولن فلسفه ی این غذا و خوراکیهای نذری
چیست؟ این ریخت و پاشها که عمدتن هم نصیب افراد شکم سیر می شود چیست؟ چه نفعی
دارد؟ شکم کدام گرسنه را سیر می کند؟ آیا مفهوم عذاداری این است؟ از طرفی مردم چرا
اینقدر برای گرفتن این غذاها حرص می زنند؟ آیا اگر کسانی که به اینگونه مسائل معتقدند ,
اگر این پولها را صرف کارهای مفیدتری کنند بهتر نیست ؟ مثلن خرید نیمکت برای مدارس که
اکثرن خراب هستند و یا وسایلی که در آزمایشگاه و کارگاه مدارس باید باشد و نیست. یا کمک به
بیماران خاص و از این قبیل.
------------------------------------------------------------------------------------------------
امروز صبح هم دیدن تلاش و کوشش کارگران زحمتکش شهرداری واقعن دیدنی بود که با چه
مصیبتی مشغول باز کردن جویها و کانالهای آب بودند که پر از زباله های مراسم دیروز بود و
خیابانها و پیاده روها را جارو می زدنند بدترین قسمت قضیه تلنبار شدن زباله زیر پلها بود که
آب بالا می زد و مقداری از آشغالها را به خیابان سرریز می کرد. به هر حال دست رفتگران درد
نکند. این هم یک نکته ای که در همین ارتباط شنیدم:
در تاکسی یک آقایی می گفت: طبق فرمایش امام مملکت اسلامی همه اش باید اسلامی باشد
و این به تحقق پیوسته.(با اشاره به وضعیت اسفناک خیابان) دیگری گفت: به اسلام چه ربطی
دارد تقصیر مردم است. و آقای اولی جواب داد : می دانم که تقصیر مردم است , چون این مردم
هستند که اول مسلمان می شوند بعد هم این بلا را به سر این مملکت می آورند.

2003-03-13T07:38:00.000+03:30

عجب باران و تگرگ جانانه ای تا صبح بارید , امیدوارم ادامه پیدا کند.
راستی در مورد زلزله ی چند شب قبل تهران , بالاخره نفهمیدم جریان چی بود.
آیا واقعن زمین لرزه بود؟ جایی هم خبری راجع به آن ندیدم , روزنامه هایی هم که من دیدم
چیزی در موردش ننوشته بودند, در ضمن برخی افراد آنرا به یک انفجار زیرزمینی تشبیه کرده اند
تا زمین لرزه, و من شنیدم که در سمت شمال شرق تهران شدیدتر بوده است.
این بحث زمین لرزه ی تهران هم از آن بحثهایی است که 20 سال است راجع به آن حرف می
زنند ,بدون اینکه واقعن کاری انجام بدهند که حداقل در صورت وقوع تلفات کمتر باشد, فقط
جمعیت تهران روز به روز بیشتر می شود و با فروش تراکم و... ساختمانهایی که توسط افراد
غیر متخصص ساخته می شود روزبه روز بیشتر می شودو جمعیت افزونتر. گاهی وقتها هم در
مدارس مانور زلزله برگزار می کنند که فقط در بچه ها ایجاد اضطراب می کند و بس و فایده ی
دیگری ندارد. آخر و عاقبت این مردم چه خواهد شد با وجود چنین حکومتی ؟

2003-03-12T17:55:00.000+03:30

برای زدودن جهل و خرافات از فرهنگ مردم یک جامعه چه کار باید کرد؟

2003-03-12T17:54:00.000+03:30

متاسفانه دیشب دایی بزرگم فوت کرد و به همین دلیل امروز برای مراسم تشییع جنازه
به قبرستان بهشت زهرا رفته بودم, بقدری در شلوغی و ازدحام انجا معطل شدیم که سرم
به شدت درد گرفته و هنوز بعد از خوردن دو تا مسکن قوی آرام نشده, این مراسم تشییع
فوت شدگان در میان مردم ما از آن مراسمی است که من با آن به این شکل افراطی شدیدن
مخالفم و از فلسفه ی آن سر در نمی آورم , اینهمه بریزو بپاش و جیغ و فغان و فریاد هایی
که آدم را عصبی می کند و طولانی بودن مراسم و ....... به راستی آدم را کلافه میکند و نمی
دانم چرا کسی حاضر نیست در این ارتباط بدعت گذاری کند و این قبیل رسوم را که تا حدود زیادی
زاید به نظر می رسد , انجام ندهد.
جدن ازدیدن این همه مرثیه و پارچه های سیاه که همه جا را پوشانده حالم بهم می خورد.

2003-03-11T08:00:00.000+03:30

چه نم نم باران زیبایی می بارد . بوی خاک نم خورده را خیلی دوست دارم.
ایکاش چند روزی باران حسابی ببارد , ایکاش می شد بارش باران پلیدی ها را هم می شست
و پاک می کرد. ایکاش خرافه و بدبختی از این مملکت رخت بر می بست. و بسیاری ایکاش های دیگر

2003-03-10T22:01:00.000+03:30

بهار با تمام زیبایی و شکوهش از راه می رسد . روزهای پایانی اسفند ماه همیشه عطر و
بوی بخصوصی دارد و شادابی خاصی به انسان می بخشد. دیدن ماهیهای قرمز درون تنگ
بلور , روح انسان را نوازش می دهدوبوی گل نرگس, زندگی را تداعی می کند. علیرغم اینکه
خیابانها با پارچه های سیاه و سبز پوشیده شده ولی شور و شوقی که در مردم برای استقبال
از بهار و عید باستانی نوروز وجود دارد , انکار ناپذیر است . شلوغی و ازدحام در مراکز خرید و
خانه تکانی , سبز کردن سبزه و ... همه نشان از رسیدن عیدنوروز دارد. این آیین زیبای ایران باستان
را حفظ کنیم و سعی در هر چه باشکوه تر برگزار کردن آن داشته باشیم, از آیینهای زیبای ایرانی
همین نوروز و چهارشنبه سوری و سیزده بدر باقی مانده , لااقل نگذاریم انها به فراموشی سپرده شوند ,
فراموش نکنیم که در درجه ی اول ایرانی هستیم .

2003-03-08T16:34:00.000+03:30

امروز صبح حوالی میدان توپخانه بودم و از محوطه ای که ساختمانهای قدیمی مثل موزه ی
ایران باستان و اداره ی آگاهی و وزارت خارجه و...قرار دارند عبور می کردم , هوا فوق العاده تمیز
(به واسطه ی باران و باد) بود و گلهای بنفشه طراوت خاصی داشتند , خیابات خلوت و سکوت,
مثل اینکه انسان وارد دنیای دیگری شده بود. با تمام وجود احساس کردم ایران را دوست دارم,
تهران را علیرغم تمام مشکلاتش دوست دارم و آرزو کردم ایران سر بلند و پر افتخار باشد , حس
زیبایی بود واقعن احساس کردم قلبم از عشق به میهنم به درد آمد, ایکاش این میهن دچار این
همه بلا نشده بود.

2003-03-08T16:29:00.000+03:30

هشتم مارس روز جهانی زن را به تمام هم میهنانم که دل در گروی برابری حقوق انسانها
دارند تبریک می گویم.

2003-03-05T07:36:00.000+03:30

تقریبن همه احساس می کنند نظراتشان خوب است, چون اگر غیر از این فکر
می کردند اصلن آنها را با شما در میان نمی گذاشتند. یکی از مخربترین کارهایی که
ما انجام می دهیم مقایسه ی نظرات دیگران با نظرات خودمان است و اگر با باورهایمان
همخوانی نداشته باشد, یا آن را ندیده می گیریم یا برایش عیبی پیدا می کنیم.
ما احساس خودپسندی می کنیم , و فرد دیگر احساس می کند دست کم گرفته شده و
تحقیر شده است, و چیزی هم یا نمی گیریم. تقریبن هر عقیده و نظر امتیازاتی دارد,
مخصوصن اگر ما به جای جست وجوی خطاها در جست و جوی ارزشها و امتیازات آن
باشیم. دفعه ی بعد که کسی عقیده ای را ابراز می کند, به جای قضاوت وعیبجویی ببینید
بلکه بتوانید رگه ای از حقیقت در گفته ی آن شخص پیدا کنید. اگر درباده اش فکر کنید,
وقتی کسی یا عقیده ای را مورد قضاوت قرار می دهید و درباده اش حکم صادر می
کنید, کار شما چیزی در باره ی آن فرد بیان نمی کند, اما مبین آن است که شما کسی
هستید که نیاز به داوری کردن دارد.من تصمیم گرفته ام رگه های از حقیقت را در دیدگاههای
دیگران بیابم. اگر این روش ساده را تمرین کنید, چیزهای شگفت انگیزی روی خواهد داد.
شما شروع می کنید به درک کردن کسانی که با آنها در ارتباط هستید, دیگران به سمت
نیروی محبت و تایید شما کشیده می شوند, منحنی یادگیری شما بالا می رود و شاید از
همه مهمتر, نسبت به خودتان احساس بهتری پیدا می کنید.
به نقل از کتاب زندگی یک فوریت نیست.ر-کارلسون

2003-03-03T07:46:00.000+03:30

چند روز قبل یکی از برنامه های تلویزیون (کانال 3) مصاحبه ای داشت با جناب حسین رضازاده که
قهرمان وزنه برداری جهان است و به مکه مشرف شده بود , آنچنان تملق رهبر را می کرد که واقعن
آدم منزجر می شد, مراسم عقد و ازدواجش را هم با خانمش در همانجا برگزار کرده بود و صد البته
از طرف مقامات خانواده اش ر ا هم به مکه برده بودند و مراسم برگزار شده بود . قیافه اش با آن هیکل
غول آسا و بیقواره و کله ی کوچک که موهایش را هم تراشیده بود واقعن دیدنی بود!! یک آن فکر کردم
این بشر آیا مغز هم درون جمجمه اش دارد یا نه؟ خلاصه با نوع برخوردش که به اصطلاح "پاچه خاری "
میکرد ,پاک از چشمم افتاد, پس روحیه ی قهرمانی و معرفت پهلوانی چه شد؟

2003-03-01T08:07:00.000+03:30

تجربه بسیار مفید است, به شرط آنکه آدم از آن استفاده کند و نقاط قوت و ضعف خودش را
شناسایی کند و سعی در برطرف کردن ضعفها و تقویت نقاط مثبت داشته باشد. استفاده از
تجربه در تمام زمینه ها مفید است اعم از مسائل فردی, اجتماعی, فرهنگی, سیاسی , عاطفی
و......اگر انسان از تجارب خود و دیگران درس نگیرد , دچار تحجر فکری و رفتاری می شود و مرتب
دچار خطا و شکست خواهد شد, مدام طبق الگوهای ثابت که در فکرش دارد حرکت می کند و موضع
گیری هایش در ارتباط با مسائل گوناگون هیچ وقت تغییر نمی کند , مثل اینکه زمان برای چنین
آدمی متوقف شده و او همواره در گذشته زندگی می کند . به نظر من ازم است که انسان مرتبن از
خودش و اعمالش ارزیابی داشته باشدو در برخی موارد تجدید نظری در طرز تفکر یا شوده ی زندگی اش
بدهد. اگر در جایی دید اشتباه در رفتار یا نگرشش وجود داشته خداقل در درون خودش به آن اعتراف
کند و آن اشتباه را دوباره تکرار نکند. به این ترتیب شاید بخش بزرگی از معضلات جامعه ی ما حل
شود. سعی کنیم مثل عروسک خیمه شب بازی نباشیم که یک نقش را مدام تکرار کنیم.

2003-03-01T07:49:00.000+03:30

بالاخره انتخابات کذایی هم در نهایت سردی برگزار شد(دیروز جند حوزه ی انتخاباتی
را که دیدم , خبری نبود) و آن عده از هم وطنان که تصور می کردند اگر شرکت نکنند
کوپن "حق شان" باطل می شود و نیز آنهایی که با سادگی تصورشان این بود که رای دادن
می تواند نتایج مثبتی داشته باشدو خود را ملزم می دیدند , رفتند و رای دادند. به هر حال
آنچه که مسلم است توسط منتخبین شورا هیچ گلی به سر ملت زده نخواهد شد.

2003-02-28T06:14:00.000+03:30

برای انجام هر کار موفقیت آمیز و برجسته , آرامش خیال , آشتی با خویش , اعتمار به نفس
انعظاف پذیری و چابکی و زیرکی لازم است.

2003-02-25T17:04:00.000+03:30

چیزی که معمولن هنگام انتخابات دیده ام دو دسته از افراد هستند که بیشتر از بقیه
مشتاقند در آن شرکت کنند یک دسته افراد مسنی هستند که عمومن یا بیسوادند ویا
کم سواد و تصورشان بر این است که آرای آنها واقعن سرنوشت ساز است و تاثیری بر
روند مسائل اجتماع و کشورمان دارد و یا پا منبری ثابت مساجد و نماز جمعه هستند و
فکر می کنند این یک تکلیف شرعی و الهی است. دسته ی دیگر نوجوانانی که تازه به سن
رای دادن رسیده اند و احساس می کنند بزرگ شده اند و شوق این را دارند که به این
وسیله اعلام وجود کنند. آنها در نهایت صداقت فکر می کنند با رای دادن می توانند موازنه ی
قوا را بر هم زنند و در سرنوشت ایران و ایرانی دخیل باشند(البته دخیل هم هستند, ولی در
جهت منفی) . در ضمن مثل اینکه ایندفعه تنور انتخابات! نه تنها داغ نیست , بلکه یخ هم
کرده و نمی شود درونش نانی پخت!

2003-02-24T21:29:00.000+03:30

لرزان برخویشتن اینسان که مائیم, چنین رنگ باخته از تشویش,
صلح رمیده را بگذاریم تا دمی نفس تازه کند و از نبردهای تازه ای که در کرانه های
دور باید آغاز شود به لکنت سخن گوید:
دیگر دهان تشنه ی این سرزمین لبانش را به خون فرزندانش رنگین نخواهد کرد.
دیگر , جنگ دشتهایش را شیار نخواهد زد. و گلهایش را
با سمهای آهنین تکهای دشمنانه زخم نخواهد زد. آن چشمان ستیزه گر,
که همچون شهابهای آسمانی آشفته , همه از یک سرشت و از یک خمیره ,
به تازگی در آشوب داخلی و در نبرد خشماهنگ برادر کشی به هم در آویختند,
اینک در صفی واحد و بسامان همه یک راه را خواهند پوئید , و دیگر با آشنایان ,
خویشاوندان و متخدان سر ستیز نخواهند داشت, تیزنای جنگ, چونان دشنه ای بدنیام
تن صاحبش را نخواهد برید.
(ویلیام شکسپیر _ هنری چهارم)
------------------------------------------------------------------------------------------------
پس زندگی خواهیم کرد,
و دعا خواهیم خواند و آواز خواهیم خواند و قصه های قدیم خواهیم گفت و خواهیم خندید,
به شاپرکهای زرین و خواهیم شنید که مشتی مفلوک بدفرجام بد طینت از تازه های دربار
سخن خواهند راند و ما نیز با آنها از برآمدگان و برافتادگان,
از مغضوبان و محبوبان سخن خواهیم گفت, و در باب رمز و راز جهان خواهیم اندیشید.
انگار که از خفیه نویسان خدائیم.
و ما بر جا خواهیم ماند, در چهار دیوار زندان, شاهد خواهیم بود رمه ها و دسته ها, بزرگانی
را که فراز و فرودشان به جزر و مد ماه باز بسته است.
(شکسپیر _ شاه لیر)

2003-02-23T17:29:00.000+03:30

این گفتار را از ویلیام جیمز با هم بخوانیم , زیبا گفته:
اغلب آدمها به لحاظ جسمی , ذهنی یا اخلاقی در دایره ی بسیار باریکی از وجود
بالقوه خود زندگی می کنند, تنها از جزیی از آگاهی احتمالی منابع روح و روان خود
بهره می گیرند, کارشان به رفتار کسی می ماند که از مجموعه ی اندامهای زنده ی
جسم خود عادت کند که تنها انگشت کوچکش را تکان دهد. حوادث غیر منتظره و
بحرانهای بزرگ نشان می دهند که منابع حیاتی ما چقدر از آنچه می پنداریم بزرگتر و
عظیم تر هستند.

2003-02-23T17:28:00.000+03:30

در زندگی گاه لحظاتی پیش می آید که حزن و اندوه وجود آدمی را فرا می گیرد.
من امروز دچار چنین حالتی شده ام , احساس اندوه , دلتنگی, درماندگی و حزنی
مبهم گریبانم را گرفته و قلب و روحم را در فشار قرار داده است. هر چند از آه و ناله
کردن بیزارم و دوست ندارم آیه ی یاس بخوانم , ولی دلم می خواهد بگریزم, به جایی
که هیچ کجا نیست, به جایی که مغزم در خلاء مطلق باشد, به هیچ چیز فکر نکنم به
هیچ چرا و چه باید کرد و چگونه ای نیاندیشم. الآن در مورد آینده باز فقط ابهام و گنگی
می بینم . چرا گاهی اوقات زندگی اینقدر احمقانه به نظر می رسد؟ چرا گاهی اوقات
احساس میکنم در یک دایره ی بسته به دور خود می چرخیم؟ چرا گاهی وقتها زندگی
به نظرم مثل خواب دیدن است؟ گاهی وقتها هیچ کتاب و اندیشه و فکری نمی تواند
نیروی مثبت به انسان بدهد. می دانم که این احساس زودگذر است و مرتفع خواهد شد,
اما هر وقت گریبانم را می گیرد بشدت عذابم می دهد. راستی انسانهایی که پیرامون
مسائل دور وبرشان فکر نمی کنند و همه چیز را از دریچه ی منافع شخصی شان می نگرند
آیا راحتتر زندگی نمی کنند؟ زندگی گوسفندوار ظاهرن آسانتر است تا اینکه بخواهی
انسان زندگی کنی.

2003-02-22T22:38:00.001+03:30

باز هم یک انتخابات صوری دیگر فرا رسیدو من همانند دیگر انتخابات در آن شرکت
نخواهم کرد. زیرا که شرکت در این گونه انتخابات از نظر من مانند انتخاب بین وبا و طاعون
است, به راستی نمی توانم یکی را بر دیگری ترجیح بدهم.
برگزاری اینگونه انتخابات فقط هدر رفتن سرمایه های ملی و وقت مردم است و بس و
نتیجه ی دیگری از آن عاید نمی شود.

2003-02-22T22:38:00.000+03:30

ظاهرن قضیه ی حمله ی امریکا به عراق جدی است و بالاخره اینکار را خواهد کرد.
دیروز با خودم فکر می کردم در صورت وقوع چنین جنگی چه اتفاقاتی رخ خواهد داد؟
آیا واقعن هدف امریکا از چنین جنگی دست اندازی به نفت خاور میانه است؟( این تحلیل
آدم را به یاد تحلیلهای دهه ی 60 و70 میلادی می اندازد ) آیا در صورت سرنگونی حکومت
صدام بهبودی در اوضاع مردم عراق پیش خواهد آمد؟ چرا در جنگ عراق و ایران, دول اروپایی
نه تنها آن را محکوم نکردند بلکه تا توانستند به عراق کمک کردند و اسلحه و بمب و مواد
شیمیایی در اختیارش گذاشتند. اگر دولتهای اروپایی به واقع انسان دوست هستند مگر
مردم ایران انسان نبودند؟ به نظرم بیشتر در فکر منافع خودشان هستند و شعارها وژستهای
صلح طلبانه شان ظاهری است و دلشان به مردم عراق نمی سوزد. اصلن در تمام دنیای
سیاست قدرتمداران و حکام همیشه از لفظ مردم و دفاع از حقوق آنها همیشه منافع خود
را در نظر داشته اند و پشیزی برای مردم ارزش قائل نبوده و نیستند.(حالا با شدت و ضعف)
به هر حال آنچه که در آن تردیدی نیست اینست که مسلمن مثل همیشه مردم بیچاره ,
دربه در و آواره خواهند شد, از گرسنگی,قحطی و بیماری رنج خواهند کشید و باز عده ای
از آنها در مرگ عزیزانشان سوگوار خواهند شد. در اینگونه موارد افراد اصلی معمولن دچار
آسیب نمی شوند و هر طور که شده جان و مالشان را حفظ می کنند.
ظاهرن قوانین دنیای متمدن از نظر زورمداران همان قوانین حاکم در زندگی انسانهای
نخستین است, یعنی "قانون جنگل" . انسانهای اولیه برای داشتن غذا و سرپناه با یکدیگر
نزاع می کردند و امروزه مسائل قدری پیچیده تر شده و در واقع برای داشتن قدرت, منابع
مالی و اتوریته ی بیشتر است که جنگ در می گیرد.

2003-02-20T08:37:00.000+03:30

همیشه در رابطه با صادق هدایت برایم سوال بود که چرا فردی با این درجه از شعور و آگاهی
دست به خودکشی زد؟ (اینکه عنوان می شود به دلیل دیدگاه نهیلیستی دچار پوچی شده
بود و.... را نمی دانم تا چه حد درست است) اما جواب سوالم را بعد از خواندن کتاب توپ مرواری
او بود که پیدا کردم . متوجه شدم عمده ترین دلیل خودکشی او دیدن جهل بیش از حد مردم و
توهمات و خرافاتی که به آن چسبیده اند و گرفتاریهای جامعه بوده به خصوص که شاید احساس
کرده کاری هم از دستش برای عوض کردن این اوضاع بر نمی آید(به نظر من کتابهایی که نوشت
خود بزرگترین کار بود) دچار نوعی سرخوردگی و افسردگی شد و برای خلاصی از این ناراحتی به
زندگی اش خاتمه داد. شاید اگر او هم نمی فهمید و هیچ وقت هم متوجه نمی شد که نمی فهمد
در جهل مرکب راحتتر و بیشتر می توانست به زندگی ادامه دهد. حالا استنباط من تا چه حد درست
باشد, نمی دانم.

2003-02-19T07:55:00.000+03:30

90 درصد دانشجویان نمی دانند وبلاگ چیست!
در یک کار تحقیقی پرسش نامه ای تنظیم شده که 12 سوال را مد نظر داشته و از میان 62 زن
و 28 مرد که دارای دیپلم و فوق دیپلم بوده اند فقط 18 نفرآن هم کمی و 17 نفر بطور متوسط با
وبلاگ آشنایی داشته اند و55 نفر هیچ اطلاعی از این نام و فعالیتهای آن نداشتند ونیز 63 نفر
از تعداد وبلاگ نویسها اطلاعی نداشتند و 5 نفر تعداد آنها را بیش از صد هزار نفر اعلام کرده اند!
و......... این خبر در روزنامه ی کامپیوتر و اینترنت شنبه 26 بهمن درج شده و درست در کنار آن
این تیتر به چشم می خورد:"دغدغه ی روستاییان نیشابور بهره مندی از اینترنت است." و از قول
فرمانده ی سپاه بسیج نیشابور گفته که :"دغدغه ی روستاییان پیش از پیروزی انقلاب تهیه آب شرب
سالم و بهداشتی بوده و امروز بهره مندی از اینترنت. وی گفت: به فرمان حضرت امام و توجهات مقام معظم
رهبری توجه به محرومین در صدر برنامه های نظام اسلامی قرار دارد."
این تیترهای متناقض و ضایع را نمی شود حداقل کنار هم نگذارند؟ در کشوری که 90 درصد
دانشجویانش هنوز نمی دانند وبلاگ چیست چطور دغدغه ی روستاییان بهره مندی از اینترنت است؟

2003-02-18T19:42:00.000+03:30

هر انسانی در مورد خودش, دارای یک نظر است. اینکه یک فرد در باره ی خودش چه فکری
می کندو تواناییها و قابلیتهایش را چگونه ارزیابی می کند, تاچه حد برای خودش ارزش قایل
است و چه نقاطی را به عنوان ضعف در خودش نمی پسندد..........رابه طور کلی می توان
تصویر درونی نامید. هر چند که طرز فکر ما نسبت به خودمان با توجه به شرایط درونی و بیرونی
مدام در حال تغییر است, ولی تصویر درونی که هر فرد از ابتدای دوران نوزادی و کودکی از خود
به دست میآورد همواره می تواند تعیین کننده باشد. در واقع ساختار اصلی تصویری را که ما
همیشه از خود خواهیم داشت تشکیل می دهد. در اجتماعاتی که ما امروزه زندگی می کنیم
با توجه به پیچیده گی ها و مشکلات گوناگونی که وجود دارد, اگر دید یک فرد نسبت به خودش
منفی باشداین می تواند مشکلات زیادی را برایش ایجادکند, بسیاری از معضلات روانی و
شخصیتی مانند عدم اعتماد به نفس, احساس بی ارزش بودن, عدم قاطعیت در تصمیم گیری
حساسیت زیاد نسبت به انتقاد,گوشه گیری و انزوا,وسواس, ترسهای موهوم و....ناشی از
همین دید اولیه ی فرد نسبت به خودش است . این موضوع ما را متوجه می کند که باید در
تربیت کودکانمان که نسل فردا هستند و قرار است تمام امورات جامعه به دست آنها اداره شود
بسیار دقت کنیم و این مسئولیت سنگین را سبک نشماریم. ما باید سعی کنیم در کودکانمان
از همان ابتدا تصوری مثبت راجع به خودشان به وجود آوریم, همان طور که به فکر سلامتی جسمی
آنها هستیم به فکر سلامت روح آنها نیز باشیم. شاید گاهی اوقات لازم باشد نگاهی به خودمان
و تصویری که از خود در ذهن داریم بیاندازیم و اگر نقطه ی ضعفی در ان می بینیم یا در مواردی
دیدمان نسبت به خودمان منفی است در صدد رفع مشکل بر آییم, برای اصلاح رفتارهای غلط و بر
طرف کردن نقاط ضعف هیچ وقت دیر نیست, چون اگر ما دارای شخصیت ضعیفی باشیم , اگر
اعتماد به نفس نداشته باشیم, اگر عزت نفس در ما شکل نگرفته یا از بین رفته باشد, مسلمن
نمی توانیم فرزندانی با خصوصیات قوی بار آوریم. پس لازمه ی تربیت فرزندان قوی و محکم و
دارای اعتماد به نفس, داشتن چنین مشخصاتی در خودمان است. مثلن مادری که مضطرب
است این اضطراب را به احتمال زیاد به فرزندش منتقل می کند, پدری که اعتماد به نفس ندارد
و یا مدام خودش را سرزنش می کند چگونه می تواند فرزندی با عزت نفس بالا تربیت کند؟ والدینی
که هراس دارند بچه هایی ترسو به بار خواهند آورد و....
البته به نظر من شرایط اجتماعی در این رابطه بسیار دخیلند و گاهی اوقات انسان در جامعه ای
که زندگی می کند هر روز مورد انواع توهینها, خرد شدنها, وتجاوز آشکار به حقوق ابتدایی یک
انسان قرار می گیرد , ولی نکته ای که اهمیت دارد , انسان نباید خودش را رها کند تا جریان او
را ببرد, به نظر من یک فرد می تواند با بالا بردن سطح اگاهی و تفکرش تا حدود زیادی با این
مسائل مقابله کندو نگذارد روحیه و اعتماد به نفسش جریحه دار شود. اگر یک انسان ارزشهای
خودش را بشناسد می تواند در شرایطی که اوضاع اجتماعی, اقتصادی به او اجازه ی رشد
و بالندگی نمی دهد حداقل به عنوان یک انسان برای خود ارزش قائل شود و از اصول انسانیت
عدول نکند و حدالامکان خود را در معرض عواملی که موجب تحقیر شخصیتش می شوندقرار ندهد
( نمونه ی این تحقیرها را هر روز در جامعه شاهدیم, از صفهای طویل گرفته تا کنترل بدنی در
فروشگاهها و توهین و تحقیر در ادارات و بسیاری دیگر که به نظر من می توان از بسیاری از اینها
اجتناب کرد , که آن خود بحث مفصلی را می طلبد.)
با داشتن چنین دیدی ما در رابطه با کودکانمان هم بهتر برخورد می کنیم و آنها می توانند
تصویر مثبتی از خود داشته باشند و خودشان را دست کم نگیرند, جامعه ای که افرادش نسبت به
خود دید مثبت و توام با احترام داشته باشند می تواند بر سختی ها و مشکلات فائق شود.
و می توان نسبت به آینده ی آن امیدوار بود.

2003-02-18T07:22:00.000+03:30

وبلاگ از اسطوره تا واقعیت حاوی مطالب ارزشمندی است که خواندن آن را به دوستان
توصیه می کنم.

2003-02-17T21:05:00.000+03:30

به نظر من یکی از ملزومات پیشرفت یک جامعه(در ابعاد گوناگون)تساوی حقوق همه ی
انسانها, و ازجمله زنان است. برای رسیدن به تساوی بالابردن سطح آگاهی,معلومات و
شعور اجتماعی زنان امر مهمی است که باید توسط آگاهان و دلسوزان, به آن پرداخت.
موضوع مهم تجدید نظر در شیوه های سنتی تربیتی در مورد دختران است. برای اینکه
دخترانی بار آوریم که بتوانند از حقوقشان دفاع کنند و به تساوی (که حق آنهاست) دست
بیابند, باید از درون خانواده و از تک تک خودمان شروع کنیم. من نگرشی را که بر اساس
جنسیت قرار دارد آن هم به این شکل افراطی که الان دیده می شود قبول ندارم. مثلن چیزی
که بسیار رایج است حتی رنگ لباس ها و وسایل نوزادان را به این صورت تقسیم بندی کرده
-اند که دختر از رنگ صورتی و پسر از رنگ آبی استفاده کند, حتی در بعضی بیمارستان ها
پتو و ملحفه و حتی لاستیکی پوشک و کارت مشخصات مقوایی که بالای سر نوزاد می
زنند را برای دخترها صورتی و برای پسرها آبی قرار داده اند. دلیل این کار بیهوده چیست؟
چرا نباید نوزادان از تمام رنگهای شاد و متنوع استفاده کنند؟ چرا باید دحترها فقط از عروسک
و آفتابه لگن و قابلمه استفاده کنند و پسرها از ماشین و تفنگ؟ اگر برای خرید یک ماشین
اسباب بازی برای دختر به یک فروشگاه اسباب بازی فروشی برویم فروشنده با تعجب می پرسد:
چرا ماشین؟ مگه پسره؟ یا بر عکس اگر برای یک پسر طلب عروسک کنیم باز همین پرسش
مطرح میشود که چرا ؟مگه دختره؟ چرا باید دخترها را از بازیهای به اصطلاح پسرانه منع
کنیم و پسران را ار بازیهای مثلن دخترانه؟ نتیجه ی چنین نگرشی این می شود که دخترها
را موجوداتی شکننده, ضعیف, بدون اعتماد به نفس کافی و ترسو بار بیاوریم و به تبعیض
جنسیتی دامن بزنیم. چرا نباید دخترها در انواع ورزشها یا دروس فنی و ریاضی, اقتصادی و
تجارتی و یا فعالیتهایی که از عهده ی آن بر می آیند ولی از آن منع می شوند , مهارت کسب
کنند؟ متاسفانه جامعه ی ما در این مقوله بسیار سنتی و عقب مانده فکر می کند و بدتر
از همه اینکه درصد قابل توجهی ار مادران ما که با چنین روشی بزرگ شده اند, دختران خود
را همین گونه بار می آورند. هنوز در بسیاری از خانواده ها تفاوت فاحشی از نظر ارزشی
بین دختر و پسر قائل هستند. به خصوص در شهرستانها و روستاها این مسائل به مراتب
حادتر است. با موضوعی برخورد کردم که برایم تعجب برانگیز بودو آن اینکه مادری از اینکه
دخترش زیاد مطالعه می کند ناراحت بود و می گفت اینفدر کتاب نخوان چشمت ضعبف می
شود. یعنی در نظر او زدن عینک( تازه در صورت ضعیف شدن احتمالی) به منزله ی یک
فاجعه برای دخترش بود چرا که ممکن است برای یک دختر عینکی خواستگار مناسب پیدا
نشود! اتفاقن چندی قبل بحثی در همین رابطه داشتم با یک خانم مدیر مدرسه که مدعی
بود چنین دیدی دیگر در جامعه وجود ندارد(تبعیض جنسیتی) و الان هیچ خانواده ای از داشتن
دختر ناراحت نمی شود و زنها از ارزش بالایی برخوردارند. حالا من تعجب می کردم با آن
یک من چادر و چاقچور و مقنعه که فقط چشمها و دماغش بیرون بود چطور یک چنین حرفهایی
می زند, و آیا مگر او در این جامعه زندگی نمی کند؟ و جالبتر اینکه او به من گفت:" مثل
اینکه شما از اوضاع جامعه زیاد خبر ندارید,تحولات زیادی به وجود آمده است."!!!
همین دیروز خبری را در سایت زنان ایران دیدم مبنی بر اینکه مردی به خاطر داشتن پنج
دختر از همسرش, تقاضای طلاق کرد. معلوم است این تحولات خیلی عمیق بوده!!
به هر حال چه بخواهیم و چه نخواهیم مسائلی از این دست هنوز زیاد است , هرچند که
در آغاز هزاره ی سوم بسر می بریم ولی هنوز بعضی افراد از نظر فکری در هزاره ی اول
زندگی می کنند. به نظر من بهترین خدمتی که می توانیم به دختران خود بکنیم این است
که از ابتدا آنها را مستقل بار بیاوریم (با دادن اعتماد به نفس و عزت نفس کافی) وقتی
یک دختر از نظر فکری و شخصیتی مستقل بارآمد و توانست روی پای خودش بایستد
مسلمن درهای پیشرفت در امور درسی, کاری, اقتصادی و.... به رویش بازتر خواهد شدو
اعتماد به نفسش قویتر. یکی از اساتید علوم تربیتی عنوان می کرد در یک دبیرستان
دخترانه از چهل- پنجاه دانش آموز سوال کرده است که اگر شما می توانستید جنسیت
خود را هنگام تولد تعیین کنید چند تا از شما مایل بودید دختر باشید؟ و در کمال تاسف به
جز 3-4 نفر بقیه گفته بودند ترجیح می دادند پسر باشند. دلیل این امر روشن است , هنگامی
که دختران در خانواده و جامعه احساس تبعیض کنند و بهای لازم به آنها داده نشود وقتی می
بینند هنگام تولد نوزاد پسر اطرافیان با خنده و شادی و بارک الله و آفرین و به به و چه چه
برخورد می کنند و در مورد تولد دختر( اگر خیلی لطف کنند و مادر آن دختر را مورد عتاب و
خطاب و توهین قرار ندهند) با قیافه ای حزن آلود می گویند عیبی نداره! دختر هم خوبه!
و بسیار ی مسائل دیگر از این دست, توقع داریم آن دختران دانش آموز جور دیگری فکر
کنند؟ در نهایت باز تاکید من روی تجدید نظر در شیوه های تربیت سنتی, نگرش سنتی,
و قوانین سنتی به دختران و زنان امروز است که در آینده آنها بتوانند نسلی از دختران
مستقل, فعال, جسور و با عزت نفس زیاد بار بیاورند. در نهایت جامعه ای که زنانی این
گونه داشته باشد, رو به جلو خواهد بود و این به نفع همه ی انسانهاست.

2003-02-17T21:04:00.000+03:30

این بخشی از داستان "گروگان" اثر سسیل اسکات فارستر نویسنده ی انگلیسی
(1899-1966) است که در رابطه با یک ژنرال ارتش هیتلر می باشد(ترجمه محمد نادری)
من از این داستان خوشم آمد به نحو زیبایی قربانی شدن انسانها را به خاطر اهداف
رهبران قدرت طلب و گوشت دم توپ شدن انسانها و بی ارزش شدن جان آنها در
جنگهای بی حاصلی که از فکر قدرت طلبان نشات گرفته و نیز فداکاری یک زن را به
خاطر نجات جان همسرو افراد تحت فرمانش به رشته ی تحریر کشیده است.
-------------------------------------------------------------------------------------------------
ژنرال لباس شخصی به تن داشت, چرا که وقتی به دنبال دستور عجولانه و حساب نشده ی
پیشوا از پست فرماندهی برکنار شد, همزمان حق استفاده از اونیفورم را نیز از دست داد.
لباس او کت و شلواری فرسوده از جنس پشم بود که بیست سال از عمر آن می گذشت, و
همسرش ,"آلوئیز"هم که کت و دامنی کهنه و از مد افتاده پوشیده بود, در کنار او گام بر می
داشت. زن و شوهر کهنسال در کنار یکدیگر نمایشی واقعی از نمونه های زنده ی نسل
گذشته را ارائه می دادند, اما با تمام این تفاصیل , ژنرال شادابتر به نظر می رسید. چرا که
از یک طرف, موی سپیدش زیر کلاه مخفی مانده بود و از طرف دیگر با اندام لاغر و پشت
کشیده خود از سن و سالش جوانتر می نمود. قبل از رسیدن به اولین تقاطع آلوئیز گفت:
- معنی این ابلاغ چیست؟
-یک دستور مستقیم از پیشوا. من به فرماندهی دژ نظامی "مونتارویل"منصوب شدم.
- صحیح!... و این دژ, عزیزم, در فرانسه است؟
- در مرز بلژیک, نزدیک ساحل کانال مانش.
- چه جور قلعه ای است؟
ژنرال قبل از جواب دادن به سوال, بگونه ای که توجه کسی را جلب نکند نگاهی از روی
احتیاط به اطراف و به پشت سر خود افکند.
-شک دارم که اصلن دژی در کار باشد, بهتر است بگویم که مطمئنم دژی وجود ندارد.
- ولی عزیزم...؟
ژنرال دوباره از بالای شانه ها به پشت سر نگاهی کرد.
-پیشوا,شگرد جدیدی به کار گرفته است که یک سال ...نه , دو سال پیش اولین بار در روسیه
از آن استفاده کرد. به نقطه ای مشخص لقب "دژ"می دهد, نیرو و تجهیزات لازم به اندازه ی
نیاز یک پادگان در آن متمرکز و برایش فرمانده تعیین می کند.
-خوب, بعد عزیزم, بعد چه؟
- و چون آن نقطه لقب دژ گرفته است, باید تا آخرین نفر مقاومت کند.
-حالا می فهمم.
ادامه ی چنین بحثی در ملا عام, در حالیکه می بایست نشان می دادند که صرفن برای قدم
زدن و تفریح بیرون آمده اند , مشکل و خطرناک بود. ژنرال ادامه داد:
-مسایل زیادی هست که تو باید بفهمی عزیزم.پیشوا, سخت به این روش معتقد است.
او هنوز فکر می کند باید سرانجام روزی به آرزوهایش جامه ی عمل بپوشاند.هر جایی را که او
بعنوان دژ مشخص کند, باید بدون توجه به شرایط و امکانات به مقاومت ادامه دهد. از نظر او
کافی است که فقط حصاری از سیم خاردار به دور آن کشیده شود, و پس ازآن, دیگر صحبت
کردن ازنیروهای درهم ریخته, سلاحهای از کار افتاده, و اندک بودن مهمات, خیانت بزرگی به
حساب می آید..........
آلوئیز در اعماق قلب و روحش هرگز نمی توانست وضعیتی را تصور کند که ارزش قربانی کردن
زندگی هزاران انسان را داشته باشد, .........

2003-02-16T23:03:00.000+03:30

ترس منبع اصلی خرافات و یکی از منابع عمده ی ظلم است. غلبه بر ترس شروع خردمندی
است. (برتراندراسل)
دین شناختن معنی جهان و زندگانی و زیستن به آیین خرد است.(کسروی)

2003-02-16T21:46:00.000+03:30

مدتی است که فضایی نه چندان دوستانه بر وبلاگشهر سنگینی می کند. برای من
جای سوال است که چرا ما باید برای اظهار نظر کردن , یا نقدی بر نظرات دیگران نوشتن
یکدیگر را زیر سوال ببریم و برچسب های جوراجور به یکدیگر بزنیم, به طور مثال بالاخره
من متوجه نشدم که اتهاماتی که بین آقایان شبح , زند , پاگنده , باکره, و ... رد و بدل
شدو می شود چه توجیهی دارد . چرا در نظر خواهی ها با کلمات نیشدار و گزنده از هم انتقاد
می کنیم؟ اصلن مگر قرار است همه مثل هم بیاندیشند؟ چه اشکالی دارد که حداقل در
این فضای مجازی فرصت نفس کشیدن و فکر کردن و نوشتن آزادانه را به هم بدهیم؟
اگر برای برچسب هایی که به هم می زنیم دلایل متقن داریم خوب آن را رو کنیم که دیگران
هم در جریان قرار گیرند, وگرنه بهتر می دانم در روشهایمان تجدید نظر کنیم. این گونه
برخوردها مرا به یاد جریانات سال58-60 می اندازد که بازار انواع انگهای سیاسی داغ بود
و جریانات گوناگون به وفور از آنها استفاده می کردند. برای کوبیدن یکدیگربا اپورتونیست,
رویزیونیست, تروتسکیست, سه جهانی,توده ای, سوسیال امپریالیست و .....خواندن هم
بعدش هم که موج اختناق و دستگیری ها فرا رسید و زیر ضربات اعدام و شلاق باز این
برخوردها داخل زندانها ادامه یافت. پس چه وقت قرار است بس کنیم؟ نسل جوانی که
نوشته های شما دوستانرا می خوانند آیا از چنین برخوردهایی سرخورده و بی اعتماد نخواهند
شد؟ راستش حرفو حدیث در این باره زیاد است و من قصد موعظه ندارم , فقط دوست می دارم
دوستانه تر باهم برخورد کنیم و اگر انتقادی هم داریم کمی مهربانانه تر بیان کنیم و باز اگر قصد
رد کردن یک نظر یا جریان را داریم با استدلال و منطق ان را بیان کنیم نه با رد شخصی که آن را
بیان کرده و کوبیدن و له کردنش.
به امید روزهای بهتر و آینده ای روشنتر

2003-02-15T08:58:00.000+03:30

تمام عملکردهای انسان , بزرگ و کوچک , مثبت یا منفی از اندیشیدن شروع می شوند.
انسان در ذهن خودش و با فکر و اندیشه , ایده ای را پردازش می کند و سپس بر طبق آن
برنامه بیزی انجام می دهد(که شاید در بعضی مواردبرای خودش ملموس نباشد و به طور
ناخودآگاه انجام گیرد) و در قدم بعدی عمل به آن برنامه قرار دارد. لذا اگر دقت کنیم تمام
چیزهایی که می بینیم و تمام کارهایی که از طرف انسانها انجام گرفته و می گیرد , تمام
احتراعات, اکتشافات, خلق آثار هنری بدیع و زیبا, نوشتن کتابها, ارایه ی تئوریهای علمی
جنگها , وضع قوانین مربوط به جامعه ی بشری و...... همه و همه در پشت خود فکر و
اندیشه ای نهفته دارند.
ابتدا فکر بوده و سپس با فعالیت بشر تبدیل به عمل شده است . بدون تفکر و اندیشه هیچ
اتفاق مثبت یا منفی رخ نمی دهد. اگر تک تک ما به زندگی خودمان رجوع کنیم و راجع
به بخشهای مثبت یا منفی آن فکر کنیم می بینیم در پشت تمام اینها اندیشه ای وجود
داشته که افکار مثبت منجر به موفقیت و پیشرفت و بهبود اوضاع ما و افکار منفی باعث صدمه
و عدم موفقیت بوده است.
این افکار و اندیشه های ما هستند که واقعیات فیزیکی ما و اجتماع ما را می سازند و شکل
می دهند, این بسته به ما انسانهاست که بخواهیم در چه جهتی حرکت کنیم . بنابراین
قدرت خارق العاده و زیاد فکر و اندیشه را نادیده نگیریم.

2003-02-13T15:15:00.000+03:30

در واقع همان بحث قدیمی اصالت فرد و جامعه پیش می آید. بالاخره شرایط اجتماعی
تا چه حد می تواند موثر باشد؟

2003-02-13T15:11:00.000+03:30

اشخاص همیشه گناه را به گردن شرایط می اندازند, من به شرایط معتقد نیستم.
مردان موفق شرایط را جستجو می کنندو اگر نیابند, آن را ایجاد می کنند.
جرج برنارد شاو
این گفته ی شاو تا چه حد درست است؟

2003-02-12T18:14:00.000+03:30

یکی از چیزهایی که انسان را دچار اضطراب و یا افسردگی می کند , احساس گناه است.
این احساس در واقع بهایی است که برای عدم برخورد صادقانه با واقعیتهای موجود زندگی
خود می پردازیم و خشمی را متوجه خود می کنیم. گاهی اوقات در زندگی به خاطر کاری
که باید انجام می دادیم و یا کاری که نمی باید انجام می دادیم از خودمان خشمگین می
شویم و در واقع با این احساس گناه خود را مجازات می کنیم. بخصوص ایجاد چنین حسی
در کودکان تاثیر بسیار مخربی بر رشد شخصیت آنها دارد, مثلن بعضی از آنها تحت تاثیر احساس
گناه ار ترس آنکه در کاری موفق نشوند و احساس حقارت کنند , دست به عمل نمی زنند
و همین چرخه باعث میشود فرد به خودش آسیب وارد کند و پیشرفت نکند, همین عدم
پیشرفت و نچشیدن موفقیت فرد را دچار احساس بی ارزش بودن کرده و نسبت به خود حس
تنفر پیدا می کند, این دور و تسلسل باطل انسان را خرد می کند و باید با آن مقابله کرد
ما باید بتوانیم در باره ی بعضی مسائل خودمان را ببخشیم و احساس گناه نداشته باشیم
تا بتوانیم با اعتماد به نفس در جهت ساختن خود و دنیایمان گام برداریم .
احساس گناه , قدرت حرکت را از انسان سلب می کند.

2003-02-11T22:54:00.000+03:30

در وبلاگ آزادی مطالبی در مورد انقلاب هست که خواندنش را توصیه میکنم.

2003-02-11T22:33:00.000+03:30

در پس هر عمل اندیشه ای نهفته است.

2003-02-10T09:21:00.000+03:30

جولیا صاف و پوست کنده در آمد که:تو را لو دادم. وینستون گفت : تو را لو دادم.
جولیا نگاه تند و نفرت باری به او انداخت و گفت: گاهی تو را با چیزی تهدید می کنند
چیزی که تاب ایستادگی در برابرش را نداری.فکرش را هم نمی توانی بکنی. آنگاه میگویی
این کار را با من نکنید , با شخص دیگری بکنید, با فلان و بهمان. وشاید بعدها وانمود کنی
که تنها یک حقه بود, آن را سوار کردی که جلوشان را بگیری, و از صدق دل بر زبانش نیاوردی
ولی کور خوانده ای, از صدق دل بر زبانش می آوری. فکر می کنی که راه دیگری برای نجات
تو وجود ندارد و دست به نجات خودت می زنی. از صدق دل می خواهی که بلا بر سر
دیگران بیاید. ککت هم نمی گزد که دیگران چه بلایی بر سرشان می آید. همه اش به فکر
خودت هستی.
وینستون طوطی وار گفت: همه اش به فکر خودت هستی.
-- و پس از آن احساس قبلی را نسبت به فرد دیگر نداری.
-- نه , احساس قبلی را نداری.
چنین می نمود که حرف دیگری برای گفتن ندارند.
------------
نوشته ی بالا را از کتاب 1984جورج اورول نقل کردم.
چقدر دردناک است خرد شدن و له شدن یک انسان به این صورت , که در شرایطی قرار
گیرد که مافوق تحملش باشد و مجبور شود به عزیزترین کسانش هم خیانت کند و فقط
در آن لحظه به خودش بیاندیشد . فکر میکنم چنین آدمی شاید هرگز نتواند تعادل روحی
و عاطفی اش را به دست آورد.

2003-02-09T07:40:00.000+03:30

وقتی دیگران را بر آشفته و ناراحت می بینید, همواره به خاطر داشته باشید که ایشان
صاحب اختیار رنج و محنت خویشید, شما ناگزیر نیستید که به اردوگاه آنها ملحق شوید.
کسی نمی تواند بدون رضایت شما, احساسی را به شما تحمیل کند.
-------------------------------------------------------------------------------------------
به جای اینکه بگویید: من از عهده ی انجام این کار بر نمی آیم. همت کنید, برخیزید, قدم
پیش بگذارید و اجرا را شروع کنید.
-------------------------------------------------------------------------------------------
اگر دو عبارت "خسته ام و حالم خوش نیست"را از زندگی خود پاک کنید, نیمی از بیحالی
و بیماری خود را مداوا کرده اید.
------------------------------------------------------------------------------------------
اگر شما زندگی خود را به یک نقطه متکی کنید, با از میان رفتن آن نقطه زندگی شما
نیز فرو خواهد پاشید.
-----------------------------------------------------------------------------------------
جملات بالا از سخنان گهر بار جناب دکتر وین دایر است که به کتابهایش خیلی علاقه
دارم و خواندن آنها را به همگان توصیه میکنم.

2003-02-08T12:12:00.000+03:30

در روزهای دهه ی زجر واقعن برنامه هاو مقالات رادیو, تلویزیون و مطبوعات مهوع و زجرآورتر
می شوند. هنوز بعد از گذشت ربع قرن که از برقراری حکومت اسلامی می گذرد حرف از
جنایات و خیانتها و فقر و بدبختی و نبودن آزادی و دمکراسی و..... در رژیم سابق است.
تیتر مطالب روزنامه های دست راستی هنوز در مورد حلبی آبادها و کوخ نشینان رژیم گذشته
است و جالب اینکه جام جم تعدادی عکس حلبی آباد در روزنامه ی چهارشنبه چاپ کرده
بود و صورت افراد را شطرنجی کرده بود برایم سوال است که مگر بعد از 25 سال اگر کسی
این عکسها را ببیند , اکنون صاحبان آنها را می تواند بشناسد؟ بیشتر به نظر می رسد که
عکس ها مربوط به حلبی آبادهای فعلی باشد.
تلویزیون هنوز با افتخار صحنه های گزینش شده ی تظاهرات سال 57 را به همراه سرودهای
آن موقع پخش می کند. هنوز مصاحبه های لوس و تصنعی با افراد ترتیب می دهند تا از
خاطرات آن سالها و هیجان فوق العاده ای که برای آمدن امامشان داشتند , بگویند . به نظر
من بابت این چیزها باید کلی خجالت کشید باید از نسل جوان پوزش خواهی کرد, نه اینکه
در بوق و کرنا گذاشت و کوس این رسوایی را مرتب به صدا در آورد. اگر این انقلاب آزادی ,
دمکراسی,رفاه,عدالت در تمام زمینه ها, پیشرفت فرهنگی, تکنولوژیکی و اقتصادی و......به
بار آورده بود,جا داشت بیش از این به آن پرداخت و تبلیغش را کرد و خاطره اش را گرامی داشت
ولی با این افتضاحی که بعد از یک ربع قرن شاهد آن هستیم, این خیمه شب بازیها واقعن
مسخره به نظر می رسد. به نظر من افرادی که در آن تظاهرات ها هستند اگر بعد از انقلاب
اعدام نشده باشند,یا در جبهه کشته نشده باشند و هنوز زنده باشند(چه در ایران چه در خارج)
باید از هم نسلان خودشان که در این خریت سهیم نبودند و نسل بعدی معذرت خواهی کنند.
یک عذر خواهی بزرگ به خاطر همسوئی نا آگاهانه و جاهلانه شان با سناریویی که از طرف
قدرتهای جهان نوشته شد برای به ویرانی کشاندن ایران در تمام زمینه ها.

2003-02-05T22:48:00.000+03:30

چقدر خوبه که افراد در مورد چیزهایی که مطمئن نیستند به دیگران تهمت نزنند.
اگر فرهنگ متوقع بودن و اتهام زدن از قاموس ما زدوده میشد چقدر زندگی زیباتر
بود.

2003-02-05T10:59:00.000+03:30

دنیای نوجوانی, دنیای شگفت انگیزی است که به غیر از تغییرات جسمی زیادی که مشاهده
می شود , نوجوان از نظر احساسات و عواطف و طرز تفکرش هم تغییرات زیادی میکند.مثلن
شاید فلسفه بافی در واقع یک نوع مکانیزم دفاعی روانی باشد برای مقابله با اضطراب.
بخصوص در نوجوانان موضوعات و مسائلی که بیشتر جنبه ی شخصی دارند به شکل مسائل
انتزاعی و فلسفی در می آیند. به همین دلیل مسائلی که شخصی هستند به شکل
مسائل غیر شخصی نمود پیدا می کنند.نمونه ی این قبیل مسائل وجود خدا, دوستی
مسائل جنسی, مسئولیتها و... هستند که تمامی آنها نمایانگر اضطرابها و نگرانیهای
شخصی فرد نوجوان است. با وجود این فلسفه بافی نوعی تمرین تفکر انتزاعی است و
نیز ازمودن تئوریهای گوناگونی که نو جوان در ذهن خودش می بافد در همین رابطه به نظر
می رسد که نوجوانانی که فلسفه بافی را به عنوان مکانیزم دفاعی به کار می برند باید
از هوش بیشتری برخوردار باشند و متعلق به طبقه ی متوسط یا بالاتر باشند. در همین
دوران شاهد درون نگری نوجوانان نیز هستیم که علت آن اینست که نوجوانان به خودشان
زیاد فکر می کنند و بر این باورند که دیگران هم آنها را زیر ذره بین دارند و رفتار و حرکات و
ظاهر آنها را کنترل می کنند در نتیجه درخود فرو میروند و بیشتر به خود مشغول می
گردند.ایکاش تمام والدین سعی می کردند با این دنیا بیشتر آشنا شوند و فراموش نمی
کردند که روزی خودشان هم این احساس ها و اندیشه ها را تجربه کرده اند و با برخودهای
قاطع و اطمینان بخش نوجوانانی با اعتماد به نفس بالا, با عزت نفس زیاد , مستقل و با
احساس مسئولیت تربیت می کردند.

2003-02-05T10:54:00.000+03:30

هر چه شما را از رشد و بالندگی باز دارد, ارزش حمایت را ندارد.

2003-02-03T11:39:00.000+03:30

با وجود مصائبی که بعد از انقلاب متحمل شده ام و لطمات گوناگونی که دیده ام
و پوستم کلفت شده و حتی گاهی اوقات متعجب میشوم که چطور تا به حال نمردم
اما یک سری چیزها هست که واقعن ناراحتم میکند و به شدت به آنها حساس
هستم. یکی از آنها این حالت پرخاشگری و بی ادبی است که در بین مردم ما مرسوم
شده و بیشتر افراد به خود اجازه می دهند با دیگران بی ادبانه و خشن برخورد کنند
از کارمندان ادارات و بانکها گرفته تاپرسنل مراکز درمانی و متولیان آموزش وپرورش و
بقال و نانوا و رفتگر و .... وقتی وارد یکی از این مکانها میشوم همیشه با سلام و معمولن
خسته نباشید یا از این قبیل با طرف برخورد میکنم که تقریبن 60 درصد موارد حتی
جواب سلام را هم نمی دهند , اگر مشغول صحبت با تلفن باشند(که غالبن هم غیر
کاری است) محال ممکن است صحبتشان را تا وقتی که خودشان احساس نکنند
باید تمام شود, تمام کنندو اگر یک لنگی تا نیم ساعت هم آنجا بایستی عین خیال
طرف نیست. اگر اعتراضی بکنی با توهین مواجه میشوی و یا تو را سر می دوانند
در فروشگاهها و مراکز خریدو میادین تره بار شهرداری و.. از بزرگ تا کوچک هم این گونه
رفتارها بسیار شایع است. دو شب قبل در خیابان شاهد تصادف یک اتوبوس شرکت
واحد و یک سواری بودم , هر چند جزئی بود ولی راننده ها ماشین را ترک کرده و مشغول
فحش و کتک کاری بودند و مسافران اتوبوس و عده ای رهگذر هم در این معرکه یا تماشا
می کردند یا وساطت. واقعن این برخوردها جز تخریب اعصاب و روان نتیجه ی دیگری هم
دارد؟چرا مردم ما اینقدر بد اخلاق و بددهن شده اند؟ (البته دلایلش را می دانم.) زمان
انقلاب یکی از همکاران پدرم عزم رفتن از ایران را کرد و گفت اینجا دیگر جای زندگی نیست
و با خواندن این بیت: "چو ایران نباشد جهنم که نیست روم جای دیگر زمین قحط نیست"
ایران را ترک کرد . گاهی اوقات دیدن بعضی مسائل و رویارویی با برخی مشکلات واقعن
این سوال را برایم پیش می آورد که آیا این شعر درست است؟ گاهی اوقات بجز ریختن
اشک راهی برایم نمی ماند , اشکی برای وطنم , وطنی که از دست می رود و عمر ما که
بیهوده در این گردباد تباهی دارد پرپر میشود.

2003-02-02T11:44:00.000+03:30

همه ی ما صرف نظر از تفاوتهایی که داریم, در یک چیز مشترکیم و آن انسان
بودن ماست.

2003-02-02T09:56:00.000+03:30

اگر بعد از بیست و پنج سال آدم یکی از همکلاسیهایش را ببیند چه احساسی ممکن است
پیدا کند؟ من دیروز همکلاسی بیست وپنج سال قبلم را دیدم و او را شناختم وقت نامش را
گفتم و تأیید کرد بسیار خوشحال شدم و چشمانم پر از اشک شد. سراغ بچه ها را از هم
گرفتیم و آنها را که به یاد داشتیم و ازشان خبری در دست بود به همدیگر گزارش دادیم , به
هر حال برای من جالب بود و کلی ذوق زده شدم.

2003-02-01T12:54:00.000+03:30

در این میان یک داستان دیگری در کار رو دادن میبود.چگونگی ان که بانک روس
جای یک مدرسه ی ویرانه, ویک گورستان کهنه را , در میان شهر خریده, و در آن
جا سرای بلندواستواری برای خود می ساخت , و طباطبایی و همدستان او , از
این ناخشنودی می نمودند , و در میانه گفتگوها می رفت. کسانی که به کوچه های
کهن تهران آشنایند , می دانند که در پشت بازار کفشدوزان , مسجدی به نام مسجد
خازن الملک, ویک امامزاده ویرانه ای به نام "سید ولی"می باشد, و در میان آنها
و بازار کفشدوزان یک جای تهی هست . در اینجا در شصت و هفتاد سال پیش,
یک مدرسه این به نام "مدرسه ی چال"و یک گورستانی بوده است. کم کم مدرسه
رو به ویرانی می آورد و از طلبه تهی می شود, وسرانجام جایگاه ذغال فروشان
می گردد. گورستان نیز چون دولت ازخاک سپردن مردگان در درون شهر جلو می
گیرد بیکاره می ماند. کسانی از مردم می رفته اند, و از علماء, کمی از آن پیرامون
- ها را می خریده اند و برای خود خانه می ساخته اند , و علماء به نام اینکه
"موقوفات" از کار افتاده را می توان فروخت و از بهای آن , "موقوفات" کار آمد دیگری
پدید آورد, از فروختن و قباله دادن باز نمی ایستاده اند.
در این زمان , بانک استقراضی روس, چون جایی برای ساختن سرای , در میان
شهر , می خواسته کسانی یاد آوری می کنند که می توان , این زمین تهی را از
علماءبا پول خرید. بانک مستشارالتجار نامی را به میان می اندازد که آن زمین را
بخرد. نخست به نزد طباطبایی می آیند. او پاسخ می دهد: اینجا "موقوفه"است و
گورستان مسلمانان است , نتوان اینجا را خرید. و نتوان مردگان را از زیر خاک بیرون
ریخت و به جای آن سرایی ساخت . چون از او نومید شدند به نزد "حاجی شیخ
فضل الله نوری" میروند و او از فروش خودداری نمی کند, و مدرسه و گورستان را ,
به بهای هفتصد و پنجاه تومان به مستشار التجار می فروشد , و او به بانک وا می
گزارد. خانه هایی را که در پیرامون آنجا کسانی ساخته بودند نیز می خرند , و به کندن و
انداختن و بنیاد نوینی گزاردن می پردازند. طباطبایی و همدستان او نا خشنودی
می نمودند , و کندن گورستان به مردم نیز گران می افتاد. طباطبایی به رییس
بانک پیام می فرستد:"زمین قبرستان و مدرسه را خراب کردن به هیچ قانونی مشروع
نیست. نخواهم گزاشت که این زمین در تصرف شما بماند و عمارت بنا کردن در این
مکان تضییع پول خودتان است." او پاسخ داد: " من از مستشارالتجار خریدم, و او
نوشتجات معتبر در دست دارد".
سپس طباطبایی نامه ها به مشیرالدوله وزیر خارجه, و مشیرالسلطنه وزیر داخله
نوشت و ناخشنودی خود و مردم را از پیش آمد , وزیانهای آنرا باز نمود, و آنان هر
دو پاسخ دادند:"زمینی است یک بسته بیگانه , با دست یکی از علمای بزرگ خریده
و وزارت خارجه هم آنرا براست داشته , و دیگر نه دولت و نه دیگری را جای سخنی
باز نمانده , و رونویس قباله ای را که از حاجی شیخ فضل الله گرفته شده بود نزد
طباطبایی فرستادند. او دوباره پاسخ داد:" این خرید و فروش خلاف شرع بوده , و ما
به بانک ازپیش آکاهی داده ایم."
........... بالاخره در یک شورش مردم ساختمان بانک روس را ویران می کنند و
دولت ایران مجبور به پرداخت بیست هزار تومان غرامت به روسها می شود.
نوشته ی بالا را از کتاب تاریخ مشروطه ی ایران نوشته ی "احمد کسروی" نقل
کردم . کتاب بی نظیر و ارزنده ای است که در زمینه ی نهضت مشروطه وجود
دارد.وقتی آنرا میخوانیم متوجه شخصیت دورو و فاسد و پول پرست فضل الله
نوری میشویم آنوقت نام یکی از بزرگراههای تهران باید به نام چنین شخصیتی
نامگذاری شود و در کتابهای تاریخ مدارس از او یک قهرمان بسازند , کسی که
به استخوانهی مردگان مردم هم رحم نکرد و آنها را به بیگانگان فروخت.

2003-01-31T15:57:00.000+03:30

این شمایید که به مردم پیرامون خود می آموزید که بر مبنای آنچه برایتان قابل قبول
است با شما رفتار کنند. اگر مدت زیادی سوء استفاده ی دیگران را تحمل کنید , در
حقیقت این پیام را منتقل کرده اید که در برابر سوء استفاده , کوچکترین مقاومتی از
خود نشان نخواهید داد. (پرفسور وین دایر)
به حرفهای دکتر وین دایر که فکر میکنم و در انها عمیق می شوم , می بینم چقدر زیبا
و پر معنا هستند. مصداق بارز این چیزها را در زندگی مان شاهد بوده ایم. مثلن همین
جمله ی بالا در جامعه ی ما بسیار بارز است چه در روابط فردی و چه در سطح اجتماع
و در ارتباط با افرادی که بر این جامعه حکومت می کنند.

2003-01-29T08:16:00.000+03:30

علاقه و نیاز انگیزه ای است که انسان توسط آن در زندگی هدفمند می شود,
و هر چه دلایل ما برای رسیدن به هدف بیشتر باشد, لزومن انگیزه ی عملی ساختن
آن هدف در ما قوی تر میشود.یکی از روشهایی که برای دست یابی به هدف
به ما کمک می کند تعیین ضرب الاجل و وقت معین است.اینکه کار امروز را به فردا
موکول نکنیم , فردا شاید دست نیافتنی باشد . پس همین امروز و همین الان
دست به کار شویم , نگذاریم لحظه ها از دست بروند.

2003-01-28T11:58:00.000+03:30

فرصتی پیش امد که کتابی را مطالعه کنم به نام "ورای ابدیت" ترجمه ی کامیارنویدان
در این کتاب راجع به گروههای موسیقی متال توضیح داده و بعضی از اشعار ان را به
فارسی ترجمه کرده است. کنجکاو بودم با طرز تفکر و فلسفه ی این گروه ها اشنا شوم
و ببینم حرفشان چیست؟ به نظرم برخی از اشعارشان بسیار غنی است و مفاهیم
عمیقی دارد . یکی از اشعاری که از ان خوشم امد "چشم بیننده"نام دارد که ترجمه ی
ان را می اورم:

EYES OF BEHOLDER
ایا تو هم انچه که من می بینم را می بینی؟
حقیقت جرم است
تو برای حفظ اسرارت همه را از میان می بری.
ایا می شنوی انچه را که من می شنوم؟
درهایی که بر هم کوبیده و بسته می شوند
قوه تخیلت را محدود می کنند. تو را در جایی نگه می دارند که باید خودشان باشند
ایا انچه که من احساس می کنم را تو هم احساس می کنی؟
دردی تلخ.
چرا که انچه می گویی را بر تو تحمیل کرده اند.
ایا بر همان رویه هستی که من پیش گرفتم؟
تحمل واژه ان است.
پس رفت جای پیش رفت, انچه که در نظر من بیهوده و عبث است.
مهم نیست که چه می بینی,
یا ان را چگونه تفسیر می کنی
تو می توانی به هر شکلی هر کاری را انجام دهی
تنها به شرط مطابقت با روش من.
استقلالی که محدود است
ازادی انتخاب
انتخاب را برای تو انجام می دهند, دوست من
ازادی بیان
بیان ان سخنانی که معنایشان را تحریف خواهند کرد.
ازادی در انچه که از ان مستثنی نکرده اند
ایا بیمناک نیستی از انچه مرا در هراس افکنده؟
زندگی کردن بر رسم انها.
دروغی بیش نیست برای من انچه تو حقیقت می پنداری
ایا همان را خواهی گزید که من برگزیدم؟
حق انتخاب های بیشتر
اقتدار در حضور همزمان موافق و مخالف پدیدار می شود
ایا در جستجوی همان چیزی که من در پی انم؟
مرزهایی مضمحل شده
باید به درونمان رجوعی بکنیم
ایا به همان کس اعتماد می کنی که من به او اعتماد می کنم؟
من , خودم, خویشتنم

2003-01-26T21:06:00.000+03:30

به نظر می رسد جامعه ی ما در این مقطع زمانی در حال گذر از یک فرهنگ سنتی
به سوی فرهنگ متمایل به جوامع غربی است. با وجودی که بسیاری از زنان و دختران
ما با حقوق خودشان به عنوان یک انسان اشنا شده اند و اعتقاد به برابری حقوق زنان
با مردان دارند ,اما نمی دانم چگونه است که در پاره ای موارد هنوز سنتی فکر می
کنند. به تجربه دوروبر خودم از این موارد زیاد دیده ام . نمونه ی ان مسایلی است که
در رابطه با ازدواج و ایین های سنتی مربوط به ان وجود دارد , کسانی که نه مذهبی
هستند و نه پای بندی به اصول مذهبی دارند در این مواقع حتی پا را از دستورات دینی
هم فراتر میگذارند . مثلن یکی از چیزهایی که بسیار شایع است همین مسئله ی
مهریه است که فلسفه ی ان بالاخره به درستی برایم معلوم نشد که چیست.
اگر هدیه است که هدیه را به زور از کسی نمی گیرند, و نیز میزان ان را هدیه دهنده
مشخص میکند نه هدیه گیرنده. اگر قیمت یک دختر است که باز هم این توهین بزرگی
محسوب می شود مگر می توان روی یک انسان این طوری قیمت گذاشت و مگر یک
مرد که میخواهد با زنی ازدواج کند می خواهد او را بخرد؟ اگر از ان به عنوان سلاحی
علیه مرد بخواهیم استفاده کنیم که باز هم قابل قبول نیست , چون به نظر من
هنگامی که ادامه ی یک زندگی مشترک غیر ممکن باشد چرا باید با چنین سلاحی
ان را به زور حفظ کرد؟ چنین زندگیی به چه درد می خورد؟ در ضمن موارد بسیاری
را سراغ دارم که زنان نتوانسته اند مهریه ی خود را بگیرند و این حتی نمی تواند یک
پشتوانه ی مالی برای زن بی پناهی باشد که همسرش او را طلاق داده و .....
از طرفی دختران جوانی را می بینم که با وجودی که تحصیلکرده هستند و ظاهرن
ادعای روشنفکری هم دارند و خودشان را بسیار متجدد می دانند هنگام ازدواج
از پدر و مادرشان توقع جهیزیه ی سنگین و گرانقیمت دارند , وسایلی را طلب می
کنند که پدر و مادر انها خود هنوز علیرغم زحماتشان هنوز از ان محروم هستند و من
واقعن از این طرز فکر متعجبم, چرا ما اینقدر به این سنتها چسبیده ایم؟ انوقت دم
از برابری حقوق زن و مرد زدن با این طرز رفتار واقعن تضاد ندارد؟ البته سخن زیاد است
و نیاز به یک تحلیل جامعه شناختی و تربیتی دارد که از حوصله ی این مقال خارج
است.

2003-01-25T16:41:00.000+03:30

به نظر می رسد انسانها در رابطه با فکر کردن دو نوع هستند.
یکی اول فکر می کند و بعد حرف می زند. ان دیگری اول حرف میزند
و بعد فکر می کند .

2003-01-23T23:30:00.000+03:30

شاخصهای بلوغ روانی از دیدگاه دکتر مجد:
*تثبیت مدل رفتاری انسان که تا اخر عمر ان را دنبال می کند.
*ثبات پیدا کردن در عقاید و پافشاری روی ان, اغاز بلوغ روانی مصادف
است با یک انقلاب رفتاری در خانه, تدوین قوانین جدید از طرف نوجوان, که
اینها موجب اختلال روابط بین نوجوان و جامعه و خانه و... می شود.
* تشدید احساسات عاشقانهکه این احساس عطف به یک نیاز بیولوژیکی
در انسان است. بیولوژی عشق مربوط به بلوغ روانی است و مربوط به همه ی
انسانهاست.
*احساسات رمانس برای دختران کوچک و احساس خشم برای پسران.
*توجه ویژه به ظاهر خود(خودشیفتگی ثانویه).
*قطع ارتباط اجتماعی و ورود به دنیای انزوا.
*نوجوانان بعد از بلوغ روانی احساس می کنند شاخصند و در کره ی زمین فقط
انها هستند که مهمند.
رابطه ای است بین بلوغ روانی و سکوت.
ما تقریبن در تمام عمر بلوغ روانی را داریم و نیز بیشترین امراض روانی نظیر اسکیزوفرنی
وسواس و...در دوره ی بلوغ روانی دیده می شوند.

2003-01-23T11:12:00.000+03:30

داشتم کتاب از بهار تا شهریار را مطالعه می کردم , به شعری از فریدون مشیری
برخوردم که به نظرم بسیار زیبا و لطیف امد و معانی بسیاری را می شود از ان
برداشت کرد.ان را در اینجا می اورم:

پرواز با خورشید
بگذار , که بر شاخه ی این صبح دلاویز
بنشینم و از عشق سرودی بسرایم.
آنگاه , به صد شوق , چو مرغان سبکبال
پر گیرم ازین بام و بسوی تو بیایم.
خورشید , از ان دور , از ان قله ی پر برف
اغوش کند باز , همه مهر , همه ناز
سیمرغ طلائی پرو بالی است که چون من
از لانه برون امده , دارد سر پرواز
پرواز به انجا که نشاط است و امیدست
پرواز به انجا که سرود است و سرور است.
انجا که , سراپای تو, در روشنی صبح
رویای شرابی است که در جام بلور است.
انجا که سحر , گونه ی گلگون تو در خواب
از بوسه ی خورشید , چو برگ گل ناز است.
من نیز چو خورشید, دلم زنده به عشق است
راه دل خود را , نتوانم که نپویم
هر صبح , در ایینه جادوئی خورشید
چون می نگرم , او همه من , من همه اویم
او , روشنی و گرمی بازار وجود است
در سینه ی من نیز دلی گرمتر از اوست.
او یک سر اسوده ببالین ننهادست
من نیز به سر میدوم اندر طلب دوست.
ما هر دو , در این صبح طربناک بهاری
از خلوت و خاموشی شب , پا به فراریم
ما هر دو , در اغوش پراز مهر طبیعت
با دیده ی جان محو تماشای بهاریم.
ما , اتش افتاده به نیزار ملالیم
ما عاشق نوریم و سروریم و صفائیم
بگذار که سرمست و غزلخوان من و خورشید
بالی بگشائیم و به سوی تو بیاییم.
---------------------------------------
گاهی اوقات برای تمدد اعصاب انسان نیاز پیدا می کند که کتابهای شعر
بخواند. چند سال قبل من تصمیم گرفتم شاهنامه ی فردوسی را به طور کامل
بخوانم , (قبلن شعرهایش را به صورت پراکنده خوانده بودم)ابتدا فکر نمی کردم
شاهنامه چنین اثر غنی و زیبایی باشد که جذبه و کشش بسیاری را برای
دنبال کردن داستانهای حماسی اش در ادم ایجاد کند. اما وقتی شروع کردم طوری
شده بود که به زحمت حاضر می شدم کتاب را زمین بگذارم. راستی که فردوسی
عجب فکرو اندیشه و خلاقیتی داشته که توانسته چنین اثری را بیافریند. من در
ان هنگام همیشه صحنه های توصیف شده را مثل یک فیلم سینمایی جلوی
چشمانم می دیدم , یعنی یک احساسی بود نظیر دنیای مجازی, و حس میکردم
خودم در ان صحنه ها حضور دارم و تمام صداها را میشنوم , همه چیز را میبینم
و کلن در ان مدتی که مشغول مطالعه ی این اثر بودم در یک دنیای دیگر سیر می
کردم. از ان به بعد بود که نظر من در مورد اشعار شاهنامه تغییر اساسی کرد.
و الان هم دوست دارم ان را مجددن بخوانم. اما نکته ای که به نظر من در رابطه با
مطالعه ی شاهنامه وجود دارد اینست که وقتی شروع به خواندن ان کردی باید وقفه
-ای در خواندنش پیش نیاید , وگرنه سررشته ی ماجراها از دست ادم بیرون می
رود.در ضمن حسن دیگر ان این است کهادم کلی لغات فارسی یاد می گیرد که قبلن
شاید معنای درست ان را نمی دانسته و یا حتی بسیاری از انها را نشنیده بوده است.

2003-01-22T08:43:00.000+03:30

چه برف زیبایی می بارد. امیدوارم ادامه پیدا کند و همه جا سفید شود.
سالهاست که حسرت یک برف درست و حسابی و جانانه , از آنها که زمان
کودکی ام می بارید بر دلم مانده, انموقعها بقدری برف می بارید و زمستان
سرد می شدکه پیاده تا مدرسه رفتن دشوار بود و باید به چکمه و کلاه و شال
گردن و دستکش مجهز می شدیم وگرنه از سرما یخ میزدیم . البته من معمولن
تا جایی که میشد بدون کلاه می رفتم و موهایم گاه خیس خیس میشد.
راستی چه روزهای خوب و پر نشاطی بود, یادش به خیر.
سال 56 یک گروه مطالعاتی و شعر خوانی در کتابخانه مدرسه داشتیم و3-4
تا از دبیرهایمان هم با ما بودند , جالب اینکه عکس مارکس را هم در کتابخانه
به دیوار زده بودیم و مدیر ما که خانم مسن و بسیار متشخص , تحصیلکرده و مهربانی
بود (امیدوارم اگر زنده است سلامت باشد) با وجودی که به ما علاقه ی زیادی
داشت با دیدن آن عکس ترسید و گفت ان را برداریم , ولی ما اینکار را نکردیم
تا اینکه یک روز که قرار بود از اداره بازرس بیاید به ما گفت انرا بردارید وگرنه کار
دستمان می دهد . بعدها هر کدام از ما سرنوشتی پیدا کرد که خود داستانی
جداگانه است و اگر بخواهم شرح بدهم مثنوی هفتاد من می شود.

2003-01-20T22:45:00.000+03:30

بعد از اینکه مطلب پایین را پابلیش کردم داشتم تیتر خبرها را در گویا می خواندم
که دیدم نوشته:پدر عصبانی فرزندش را به خاطر نمره ی 16 کشت.
این بچه تمام نمراتش 20 بوده و فقط در یک درس 16 گرفته , ولی به خاطر آن به
مرگ محکوم شده است. این همان نتیجه ای است که از آن نگرش بر میخیزد که
راجع به ان گفتم . نمی دانم این مسائل چه وقت قرار است در این جامعه حل شود؟